బెల్లం ఆవకాయ టూ బ్లాక్ బీన్ బర్గర్

హూ వంట అంటే అమితంగా ఇష్టపడేవారెవరికైనా ఇంతేనేమో, నాకూ అంతే తలుచుకుంటే - అబ్బా..ఎన్నేళ్ళ పాకశాస్త్ర అచ్చట్లు ముచ్చట్లు అని. అగచాట్లు కొండకచో గ్రహపాట్లు. నిజ్జంగా. కాకపోతే అసలు వారి వంటలు ఎవరు తిన్నారో గానీ ఇంకా "నలభీములు" అని ఇంకా మోత...మనకేమో తిన్నవారు బ్లాగుల్లో వసించరు/సంచరించరు కాన నాకు ఈ "స్కోత్కర్ష" [అదేలేండీ సొంతడబ్బా] తప్పట్లేదు "నళిని భీమ్లీ" అని నన్ను నేను కంచుగంటలా మోగించను. పైగా దేశం కాని దేశాల్లో పదహారేళ్ళ ఉప్పు కారాల వైనాలివి.

చేతులు కాల్చుకున్న లెక్కలు చెప్పలేను

ఇక ఈ సచిత్ర కథనం నా నిజ జీవితానుభవమే అదీకాక హరికథ/బుర్రకథలననుకరిస్తూ పిట్టకథలూ వస్తాయి. కాస్త ఓపిగ్గా చదివితే కొత్తావకాయ ఘాటు / పాతావకాయ వూరిన ఊట తగుల్తాయి లేండి. మా నానమ్మ పెంపకం ప్రభావం ఎక్కువ నామీద. "పెద్ద కుండకి ఎసరు పెట్టి, పొత్తల్లే వండి, అన్నం వార్చటం, విస్తరాకంత దోశ పెనానికి అంటకుండా వేసి తీయటం" కాబోయే కోడలికి క్షాత్రపరీక్షలని ఆవిడ ఉవాచ. మరేమో శ్రీరమణ గారి "బంగారు మురుగు" లో బామ్మ గారు "అరటిదూట కూర చేయటం, పెద్ద పెద్ద ముగ్గులు వేయటం - పనితనానికి, ఓర్పు, ఓపికలకి మచ్చుక" లని నుడివారు. పదిహేనేళ్ళ క్రితం ఇవన్నీను, మరిప్పుడో..

అస్సలు దంతసిరి లేని పిల్లని నేను [మా మామ్మ దృష్టిలో], "కల్లో గంజో" అన్న లెవల్లో "పాలో మజ్జిగో" తాగి పెరిగేసానా..కాస్త ఎదిగాక ఆవకాయ, మాగాయ మొదలుకుని పులిహోర, ముద్దపప్పు..దారి పట్టాను. ఇదిగో ఈ పళ్ళెరం వంక కొన్ని వేలసార్లు వేవేల నిమిషాలు కళ్ళప్పగించి చూస్తూ కూర్చునేదాన్ని అందులోని ఇడ్లీలు, ఉప్మా ల వంక. అందుకే ఇదిగో నా భోషాణం పెట్టెలో దాచిన పళ్ళేంతో పాటుగా ఊర మిరపకాయలు వంటి ఊసులు.


ఇక్కడో మెలిక ఉంది. మా వదిన మాటలివి "నీకు నీసు పడదు, నువ్వు వచ్చినపుడు మా వంటింటి నాచు వాసన నాకు పడదు." :) ఆకుకూరలకి తన పర్యాయపదం - నాచు. పాపం అర్థమొగుణ్ణి కనుక రోజుకో ఆకుకూర ఇంగువ పోపు వేసి వండటం మానదు. అసలీ సమస్య ఏనాటిది.

నాకు ఇంగువ చచ్చేంత ఇష్టం - ఇందులోఒకటి ఢిల్లీలో తెచ్చాను మరి..

అమ్మమ్మ గారు: "ఈ పిల్లదిలా తయారయిందేవిటీ, గుడ్డు కూడా ముట్టకపోతే ఎలా?" [నేనంటే కాసింత కోపం, బోలెడంత ప్రేమ]
మామ్మ/నానమ్మ: "పోనీలేద్దూ వదిన, అసలే పోతపాల పిల్ల" [ఈవిడే ఎన్నో సార్లు నాన్నగారి కూరుడు తిళ్ళ నుంచి నన్ను కాపాడిన దేవత]
అ: "అసలు దీనికి పెళ్ళెలా అవుతుంది?"
మా: "దానికి తగ్గవాడు పుట్టే ఉంటాడులే వదినా"
ఇక నా రంగ ప్రవేశం..
నే: "నేను పెళ్ళి చేసుకోను."
అ: "అన్నీ నీ ఇష్టమేనా, పల్లయ్య గారి మనవడికి కట్టబెడ్తా" [అతగాడు బకాసురుని మరుజన్మ]
నే: "ఊహు, నేను పూజారి గారబ్బాయిని చేసుకుంటా" [హతోస్మి, తర్వాతి అతి కొద్దికాలంలో ఈ కథ అమ్మమ్మ గారి ఊర్నించి నా నోటే మా ఊరు చేరి సత్యనారాయణ స్వామి గుడి లో తేలింది. కట్ చేస్తే, నా మొహం "స్వర్ణకమలం" లో సాక్షి రంగారావు, పూజారి గారబ్బాయి "శ్రీలక్ష్మి" ను :( ]
అ: "అప్పుడు గానీ మడి ..."
నే: "అయితే నేను నక్సలైట్ అయిపోతా"

అంతే దెబ్బకి అమ్మమ్మగారి నోరు మా నీళ్ళ గంగాళమంత తెరుచుకుపోయింది. [క్షమించండి అమ్మమ్మ, నిజాలు వెలుగు చూడాలిగా!] లేకపోతే పదమూడేళ్ల పిల్లని గదిలో పెట్టి పిల్లిని కొట్టినట్టు నిలదీస్తే ఈ రకం వాగుడేగా వచ్చేది.

ఇక రెండోసారి గట్టెక్కిన గండం:

"ఒకసారి ఇదేమిటీ ఈ పిల్లనిలా తయారుచేసావు, మన ఇళ్ళలో మాంసం తిననంటే కుదురుతుందా" అని ఎవరో ఆయన్ని అడిగారు. అంతే రొయ్యలు తెప్పించి ఇవాళ ఎలాగైనా తినిపిస్తాను అని కూర్చున్నారు. నేను కంటిమింటికి ఏకధారగా ఏడుస్తూ అందరికీ తండ్రి అయిన ఆ దేముడు దగ్గర కూర్చుని "మా నాన్నని ఎక్కడికైనా తీసుకుపో, నన్నీ కష్టం నుండి బయటపడవేయ్" ప్రార్థించాను. అంతే ఆయనకి బాస్ నుండి కబురు, అర్జంట్ గా వెళ్ళాల్సిన కాంప్. దేముడున్నాడనీ నమ్మకం పెట్టేసుకున్నాను. ;)

మాంసాహారులు! శాపనార్థాలు పెట్టకండి. ఈ డప్పు హోరు నా కడగళ్ళు టముకు వేయటం మాత్రమే. నా శాఖాహార వ్రతం కొనసాగటానికి నాకెదురైన పరీక్షలు కడుపువిప్పి చెప్పటం. లైట్ తీస్కోండి.

చివరాఖరు కథకి ఇంకా సానా వెళ్ళాలి కానీ..పుట్టాక నేను వండిన మొదటి వంట ఇది.

ఒకసారి అంటే ఇంకా గరిటె తిప్పటం కూడా తెలియని, అవాలు అంటే ఏమిటి, పాలు పొంగించటం అంటే గిన్నె ఖాళీ అయ్యేదాకా మంట మీద వదలకూడదు, చింత పండు పులుసులో ఉప్పు కూడా వేయాలి అని తెలియని రోజుల్లో ఒకానొక వేసవి మధ్యాహ్నం, కొబ్బరి పాలు రుబ్బి తీయించి పాకం పట్టి ఓ వెఱ్ఱి తీపి ఘనపదార్దం చేసాను. రుచి చూట్టానికి ఎవరూ ముందుకు రాకపోయేసరికి, నా కళ్ళలో నీళ్ళు మాత్రం మున్ముందే ఉరికాయి. అపుడు నాన్న గారు, అన్నయ్య మాకివ్వరా ఉషడు అని తిన్నారు. పాపం ప్రేమ కారణంగా ఎంత భాదించబడ్డారో. నిజానికి నేను కూడా దాన్ని నోటపెట్టలేదు. సరాసరి కుడితి తొట్టిలోకి వెళ్ళిపోయిందది.

కుక్కర్లో అన్నం వండటం, మిక్సీలో దోశకి రుబ్బటం, అరటి పూవు, దూట వండితే తినేయటం, ముగ్గులు వేయటం - వచ్చేసాయి. నా ఇల్లు, వంట కూడాను - అలా బావిలో కప్పలా బతుకుతుండగా ఆస్ట్రేలియాకి లాక్కెళ్ళింది, ఇంకెవరూ జాతకం..ఎవరైనా కాస్త ప్లాన్ చేసుకు వెళ్తారు.. మాదంతా ఊదర, అనుకోవటం అక్కడకి వెళ్ళిపడటం అంతా ఆర్నెల్ల లోపే..ఏవెక్కడ దొరుకుతాయో తెలియదు. ఓ నాలుగు చిన్న సీసాల్లో తీసుకెళ్ళిన ఊరగాయలు, అ పది గిన్నెలు తప్ప వంట ఇంటి సామగ్రి, సరుకులు ఏమీ లేకుండా మళ్ళీ రెండోసారి పాలు పొంగించటం జరిగిపోయింది. చేతికింద పనికి సుబ్బాలు లేదు. ఇక చూడండి లెక్కకు అందనన్ని తిప్పలు.

*********************************************

80:20/60:40 గోలాయింపులు: సిడ్నీకి వెళ్ళిన పదిరోజులకి ఒకరు భోజనానికి పిలిచారు. ఆవిడ చేసిన పూరీలు నిజంగా నా నోము ఫలం. ఒక్కోటి ఒక్కో షేప్ - ఒకటి ఆస్ట్రేలియా మాప్, ఒకటి కొబ్బరి బోండాం ఎడపెడా చెక్కితే రాలిపడే ముక్కలా..ఇలా ఎంతొ వైవిధ్యం..పాపం ఆవిడే తర్వాత మరెన్నో విషయాలకి నాకు గుర్వాణి. అలా మొదటి పచారీ కొట్టుకి దారి తెలిసింది. కనీసం పూరీలు చేయొచ్చని ఫీజీ ఇండియన్ గ్రోసరీ షాప్ కి పరుగు. మొదటిసారి గోధుమ పిండిలో ఇలా మైదా/ప్లెయిన్ ఫ్లోర్ కలిపి ఆ పాళ్ళని బట్టి 80:20/60:40 అంటారని తెలిసింది. ఇంతలో ఓ రోజు మరొకరు వంట సాయం రమ్మన్నారు. పూరీలు గోలా/ళాయించమన్నారు. గుండెల్లో రాయి - ఉండలు గుండ్రం గా చేయాలా? పూరీలు గుండ్రంగా చేయాలా? అడిగితే ఏమనుకుంటారు? చివరికి తేలింది - ఏదో ఒక షేప్ లో చేసినవాటిని నూనెలో వేపటమే గోలాయించటం.


కళ్ళుప్పు/కళ్ళు ఉప్పు: పుట్టి బుద్దెరిగిన నాటి నుంచీ జాడిల్లో ఉప్పు వాడకం మా ఇంట, అదీ కళ్ళు ఉప్పు. కళ్ళు ఆల్చిప్పల్లా విప్పి వెదికినా దొరకలేదెక్కడాను. అసలే బెంగ. అమ్మకి ఫోన్ చేస్తే పూడిన గొంతు విప్పి ఏమీ అడగలేకపోయేదాన్ని ఉప్పు మాటతో సహా. కానీ చల్లారిన పాల రుచి ఉప్పగా తగిలినప్పుడల్లా ఎన్నో సార్లు అమ్మమ్మ గారి జాడీ కళ్ళ ముందు కదలాడేది. ఎలాగైతేనేం, కొన్నాళ్ళకి "సీ సాల్ట్" అన్నది పట్టాను.

డ్రం స్టిక్స్: ఇంకా ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో ఉన్న రోజులు, ఓ రోజు ఒక కొట్టు మీద "డ్రం స్టిక్స్" అన్న బోర్డ్ చూసి "భోజనం తయార్" అన్న బోర్డ్ కరకరలాడే ఆకలి మీదున్న వాడికి కంటపడ్డట్టు తెగ సంబరం. రెండో ఆలోచన లేకుండా దూరాను. అది లెబనీస్ వారిది. ఎన్ని కావాలి అని అడిగాడు ఆ ఆసామి. "పప్పుచారుకి నాలుగు, రామములగ-ములక్కాయ పాలకూరకి ఐదు, బెల్లం పులుసుకి ఆరు" ఇలా లెక్కలేసి పదైదు అని చెప్పానా, అప్పుడు ఈ లోకంలోకి వచ్చిపడ్డాను. "ఇదేవిటీ బోన్స్ తూకం వేస్తున్నాడు?" నాకు మరొక నిమిషంలో తెలిసింది. "డ్రం స్టిక్స్, లవ్లీ లెగ్స్" ఇవన్నీ కూడా అవేనని. :) ఇక పరుగో పరుగు.




ఇవండి ముచ్చటగా నా మూడు సిడ్నీ పచారి కొట్టు కథలు. పోగా పోగా శ్రీలంక తమిళుల వారి కొట్లు దొరికాయి. ఎంతగా అలవాటంటే శనివారం ఉదయాన్నే "ఫ్లెమింగ్టన్ మార్కెట్స్" కి వెళ్ళి తాజా కొబ్బరికోరు కోరించుకుని, లేదూ "మరూబ్రా" రకం మామిడి కాయలు తెచ్చుకుని మా ఊర్లో ఉన్న భోజనప్రియులకి వండి, వార్చి, వడ్డించి షడ్రుచులతో ఆతిధ్యం, తాంబూలం ఇచ్చేవారం. అదీ ఓ పిచ్చేనేమో!



మన వంటలు - బయటివారి గాధలు:

తెలిసినవారొకరు ఆఫీసుకి రవ్వలడ్డు పాకం పట్టి చేసుకెళ్ళారట. హడావుడిలో తను ఒక్కటీ తినలేదు. సరే టీ టైం కి నలుగురికీ పంచారట. ఏమిటి ఈ వంటకం అంటే, "సెమోలినా కోక్" అని చెప్పిన రెండు నిమిషాల్లో "ఈస్ దిస్ కేక్ ఆర్ రాక్?" అన్న ప్రశ్నకి జవాబిచ్చే ముందుగానే ముదురుపాకం తెచ్చిన తంటా అని తెలిసిందట.

ఇక నా కలీగ్ కారెన్ కి మన శెనగకారం చాలా ఇష్టం. కాకపోతే ఆ తినే విధానమే నాకు నిజంగా వికారం పుట్టించేది. మిగల ముగ్గిన అరటి పండు చక్రాల్లా కోసి, ఈ పొడి జల్లి తినేది. ఛీ యాక్ కదూ?

నా లంచ్ బాక్సుల్లో కాస్త పండు మిరప, టమాట ఊరగాయలు, అమ్మో బెల్లం ఆవకాయ, అల్లం పంచేంత ఉదారత నాకు ఈనాటికీ లేదు కనుక, రుచి చూసి హెల్ముట్ తెగ ఇదైపోయాడని కాస్త ఇచ్చాను. మర్నాడు ఆరడుగుల మనిషీ మూడడులకి వంగిపోయి వచ్చాడు. "ఏమా కథ?" అంటే బీర్ తాగుతూ, బీర్ నట్స్ [వేపిన వేరుశెనగ పప్పులు] తో పాటుగా ఓ ఐదారు పండుమిరప పచ్చడి స్పూన్లు లాగించాడట. మిగిలిన రాత్రి "బాతు" రూమ్లో "బల్లి" లా పాకి అలాగే ఆఫీసుకీ దేకివచ్చాడు....:) హ హ్హ హ్హా అర్థం చేసుకోరు.. నవ్వండి బాబులు/అమ్మలు. జాలిపడి కాస్త పెరుగన్నం తినిపించి, అసలు పాలు కాసి తోడు పెట్టటం కూడా నేర్పేసా. తను చేసిన పెరుగు మీద స్ట్రాబెర్రీలు పేర్చి గురు దక్షిణగా ఇవ్వటమే కాక, జర్మన్ వారి సాలాడ్స్, బ్రేక్ ఫాస్ట్ ఫూడ్స్ అవీ తెచ్చి ఇచ్చేవాడు. బార్టర్ సిస్టం మళ్ళీ అమల్లోకి తెచ్చామలా.

కాకపోతే "డు యు హావ్ అనీ అన్మారీడ్ సిస్టర్ విత్ యువర్ లుక్స్ అండ్ కుకింగ్ స్కిల్స్స్" అన్నాడని అంబశక్తిలా మీద పడి "హన్నన్నా నాకు బాబాయ్ వంటివాడివి.ఇలాంటి మాటలు తగునా?" అని కరిచానని, ఓ రోజు దూరదూరంగా తిరిగి మర్నాడు రాత్రి అంతా కూర్చుని నేను చేసిన కోడ్ డీబగ్ చేసి, ఓ చక్కని డి యల్ యల్ నాచేత రాయించిన ఘనత తనదే. సో, మళ్ళీ ఫ్రెండ్స్ - నేను అమెరికాకి తను హాంగ్ కాంగ్ కి వెళ్ళేవరకూను.

ఇక ఐవన్ బల్గేరియన్. పెద్దగా మన దేశం గురించే తెలియదు. పైగా ఆంగ్ల భాషా సమస్య. "మామ్" అనేవాడు వాళ్ళమ్మ తర్వాత పళ్ళెంలో వేసి తినబెట్టిన మరో అమ్మని నేనేనని ["ఏటిలోని కెరటాలు ఏరు విడిచి పోవు, ఎదలోపలి మమకారం ఎక్కడికీ పోదు" గా] అనేవాడు. నాకు పాప పుట్టినపుడు వాళ్లమ్మగారి నడిగి తీపి పదార్థాలు అవీ తెచ్చి ఇచ్చాడు. తనకి మన పాలకూర పప్పులో, పిండి వడియాలు నంజుకు తినటం ప్రాణం. కాస్త కష్టమైనా గుత్తొంకాయ కూడా అప్పుడప్పుడూను. నేను వచ్చేసే ముందు ఇదిగో ఇలానే మా అమ్మకి వీడ్కోలు ఇచ్చి వస్తాను ఎప్పుడూను అని ఆప్యాయంగా హగ్ చేసి, కన్నీటితో కాండీ బాక్స్ ఇచ్చాడు. ఎప్పుడైనా "హే మామ్" అని ఓ ఈ-లేఖ రాస్తాడు ఇప్పటికీను. ఎప్పట్లానే ఏడిపిస్తాను, పెద్ద కొడుక్కి బాధ్యత ఎక్కువరా అబ్బీ, అందునా నీకన్నా చిన్నది మీ అమ్మ కనుక నువ్వు పోయేదాకా నేనూ పోనని.

అందరికీ మాత్రం నేను చేసే వంటలు మలిపేసాను.

సరే అన్ని రోజులూ వండటం పడదుగా.

బయటి తిళ్ళు - మన గోడు:

మొదట అనుభవం - చైనీస్ రెస్టారెంట్ లో. అంతకు మునుపే మరొక మిత్రురాలికి జరిగినదిది. ఈవిడ పేరు వాసవి, ఆవిడ తో సంభాషణ జరిపిన వియత్నామీస్ స్త్రీ పేరు చంగ్. తెలుగులో రాస్తున్నాను.

వా: మేము మాంసాహారులం కనుక నాకు ఉషకి మల్లే పెద్ద ఇబ్బంది ఉండదు.
చం: ఓ ఏమేమి తింటారు
వా: చికెన్, ఫిష్
చం: ఓ అవి వెజ్
వా: ష్రిమ్ప్, గోట్
చం: చా అవేమి లెక్క
వా: మరి అసలు నీ లెక్కలోకి వచ్చేవేవి
చం: క్రోకోడైల్, టైగర్, కాంగరూ
వా: .... [నోటిమాట పడిపోయిందన్నమాట]

సో, వాసవి నాకు హెచ్చరికలు, ఎలా మాట్లాడాలో, ఏం అడగాలో చెప్పింది.

ఫ్లైడ్ లైస్ అంటే బెదిరిన రోజుల నుంచి బాగా ఎదిగి, ఇప్పుడు "నో మీట్, నో చికెన్ స్టాక్, నో యెమ్ యెస్ జి, ..." ఇలా సాగే నా మంత్రాలకి "మమ" అని లేదూ నాతో పాటు జపమంత్రం చదివి చేయగల ఒక్క ప్లేస్ కే వెళ్ళేదాన్ని అక్కడుండగా. ఇక్కడా ఒకరు దొరికారలా. ఇక్కడ రెస్టారెంట్ ఓనర్ కాస్త స్నేహితురాలు కూడ. మొన్నా మధ్యన నా జీవితంలో కాస్త ప్రాధాన్యత ఉన్న రోజున ఇదిగో ఇలా గుడ్ లక్ అని ఒక డాలర్ నోట్ తో ఓరగామి చేసి ఇచ్చింది. అచ్చంగా మన బొట్టు పెట్టి పంపినట్లే.





ఇక శాఖాహార భోజనానికి మారే వారి సంఖ్య పెరగటం తో రాన్రాను నాకు ఇబ్బంది అనేది లేదసలు ఏ ప్లేస్ లో తిన్నా, ఏ కిచన్ కి వెళ్ళినా..ఎక్కడో ఒకటీ అరా తప్ప..పైగా అందరికీ తెలుసు నేను Ovo Lacto vegan [so eat egggs, dairy products and vegetarian] .. అని. :)

*************************************************************

ఇక నా వంటల విషయాలు: ఒక కారాలు, మిరియాలు కవితగా చెప్పేసా ఏనాడో :)

తొక్కుడులడ్డు/బందరు లడ్డు/సాదా లడ్డు సన్యాసం: అమ్మ ఆవలీలగా చేసేసేవోరు మనకెందుకు రాదని దిగానా..మరే దేవతల దీవెనో మొదటిసారే దిమ్మ దిరిగేంత రుచిగా వచ్చేసాయి - అవి పాతిక. ఆ ధీమాతో రెండోసారి ఆరింతలు చేయాలని నిచ్చెన వేసాను. నా వంటకి ముందు ఏర్పాట్లివి. హాయిగా మధ్యాహ్నం పడకేసి రాత్రి ఎనిమిది సుమార్లలో మొదలెడ్తాను పిండి వంటలు మాత్రం. సన్నగా పాటలు, మధ్యలో నృత్యం చేయ వీలగు దుస్తులు, వేడి పాలు ఇవన్నమాట. అలా అలా ఆ రాత్రి పన్నెండుకి జంతికలు వేపి తీసి, పిండి పట్టటం అయింది. కాసేపు కునుకు తీసి మళ్ళీ రెండుకి పాకం మొదలెట్టాను. పైన రవ్వలడ్డుకి ముదురు పాకం, మనకి లేత పాకం తెగులు పడ్తాయని ఒక్క బ్రహ్మకే తెలుసునేమో! రెండు తీగల పాకం వచ్చిందని మంట ఆర్పి, పిండి కలిపి, నెయ్యి పోసి, తిప్పి, పప్పు గుత్తితో కుమ్మి లడ్డూ చుట్టి కాసేపలా వత్తిగిల్లి లేచి వద్దును కదా, తొక్క తీసిన సపోటాల్లా మెత్తగా తగిలాయి. ఉసూరుమని అక్షరాల నూట ఇరవై లడ్లు ట్రాష్ చేసేసా. అది విన్న ఫ్రెండ్ "అయ్యో, పైన క్రష్డ్ నట్స్ పోసి లెంటిల్ పుడ్డింగ్" అని ఆఫీసులో ఇచ్చేయాల్సింది అన్నప్పుడూ గానీ తెలిసిరాలేదు పాపం మన చేతిలో వీళ్ళు ఇలాగూ బలవుతారని. :) ఏదేమైనా ఇప్పటికి మళ్ళీ చెయ్యలా.. చేసేవారితో మాత్రం సత్సంబంధాలు ఉన్నాయి.

అందర్లానే ఏవో ప్రయోగాలు - బీట్ రూట్ ఆకు పప్పు, క్రాన్ బెరీ పచ్చడి, గ్రీన్ యాపిల్ ఊరగాయ, సెవెన్ కప్ స్వీట్ ఇవన్నీ కాదు గానీ, మొత్తానికి ఇక్కడికొచ్చి బతుకుతెరువు నేర్చుకున్నట్లే "బతికుంటే బలుసాకు" కూడా పట్టేసాం. ఇదిగో ఇదే. ఆకు, సగం పెసర, సగం శెనగ పప్పు కలిపి ఉడికించి తీసి, జీలకర్ర, మెంతి పిండి, కారం, ఉప్పు, చింతపండు, పచ్చిమర్చి వేసి ఉడికించి ఇంగువ పోపు వేసి తింటే దేవేంద్ర వైభోగమే.


బలుసాకు

అమెరికా సన్నికెల్లు

ఇక వచ్చిపోయినప్పుడల్లా అక్కడి నుంచి రవాణా చేసేవి వంట పాత్రలే. నేను నాన్ స్టిక్ వాడను. అమ్మ వాడిన మూకుళ్ళు, పెనాలు ఇప్పుడు నా ఆస్తులు.


అమ్మలు ఇవ్వమంటే లోకల్ స్టోర్స్ లో ఇలా కాస్ట్ ఐరన్ వి దొరుకుతాయి

రోటి పచ్చళ్ళకి ఇదిగో నా ఉపకరణాలు. ఒకటి ఇందిరా పార్క్ దగ్గర నేను దాదాపుగా దగ్గరుండి చేయించుకున్న సనికెల్లు. నాతో ఇలా దేశాలు పట్టి తిరుగుతూను.





ఇక, ఇదేమిటీ ఈ సాన, గంధం చెక్కా అంటారా? అదే మన సౌందర్య రహస్యం. :) ఈ చెక్క నా పెళ్ళికి అమ్మవాళ్ళు కొన్నది. నా చితిలో వెయ్యాలి సాంప్రదాయం ప్రకారం అట, కానీ ఇదిగో నా కన్నా ముందే అరిగిపోతుంది. పగటి పూట వంటకి ఇలా గంధం, పసుపు, పాలు, తేనె కలిపి రాసి మరీ దిగుతాను వంటలోకి. లేదా వండే కూరగాయలు, తినే పళ్ళు పేస్ట్ అద్దేస్తా.. ఆ మధ్య బొబ్బాస కాయ సగం చెక్కలో ఫోర్క్ వేసి లాగిస్తూ, కొంచం మొహానికి కూడా అద్దేసా, ఈ రూపం సంగతి మర్చి పోయి కాలింగ్ బెల్కి బదులిచ్చానా? అవతలి మనిషి మొహమ్లో చూడాలి కంగారు. తర్వాత చెప్పాడు మీరు భలే ఇన్నోవేటివ్ గా చర్మ రక్షణ చేస్తున్నారల్లే ఉందే అని.




************************************************************

ఇక పోతే భావితరం/పిల్లకాయలు వచ్చేసారుగా వాళ్ళ పరిభాష చెప్తే హడలిపోతారేమో..

మూడేళ్ళ క్రితం ఎనిమిదేళ్ళైనా లేని నా బిడ్డీకి వంట పిచ్చి ఇప్పుడు నాకున్న స్థాయికి పైనే. కాకపోతే అది వాడే ఒవెన్ మాత్రం నా స్టవ్ కి క్రింద ఉంది. :) దాదాపుగా భీమ్లీ పేరు అది కొట్టేసి నన్ను వట్టి నళిని గా వదిలింది.



ఎవరి సాధనాలు వారివే మరి

నమ్మనివారొకరిద్దరు మా ఇంటికి వచ్చి దాని ప్రజ్ఞాపాటవాలు చూసి వెళ్లారు - పూరీలు పిండి కలుపుకుని వేపే వరకూ అంతా తనే + ఇడ్లీలు చక్కగా వాయ వేసి తీసి పళ్ళాల్లో పెట్టటం, కూరగాయలు తరగటం గట్రా. కనుక అనుమానిస్తున్న చదువరులు ప్రయాణపు ఖర్చు పెట్టుకుంటే వసతి, భోజన సదుపాయాలు మేము కల్పించి మరీ పిల్ల ని పరీక్ష చేయనిస్తాము. నిజంగానే - అదొక అదృష్టం. అన్ని పనులూ వచ్చు - లాండ్రీ, ఇల్లు క్లీనింగ్, గ్రోసరీ షాపింగ్ ఇలా. ఒక విధంగా నాకు పెద్ద దిక్కు అదే. వెంటుండి అన్నీ గుర్తు చేయను.


కాకపోతే బ్లూ పులిహోర చేయించటం, ఊతప్పాన్ని రకరకాల టాపింగ్స్ తో స్టఫ్డ్ స్పైసీ ఇండియన్ పాన్ కేక్ అని మార్చి పడేయటం వంటి ఇన్నోవేటీవ్ ఆలోచనలతో బుర్ర తింటుంది కాని. :) నిజానికి నేను ఒక ముగ్గురు పనిచేసేప్పుడు నోరు మెదపను - హాయిగా అరటిపండో, కారెట్టో నవుల్తూ కూర్చుంటా, ఒకరు పిల్లది, రెండోవాడు వీకెండ్ ఇల్లు క్లీన్ చేయటానికి వచ్చే చైనీస్ వాడు, మూడో మనిషి అప్పుడప్పుడు యార్డ్ క్లీనింగ్ కి వచ్చే మెక్సికన్ వాడు - ఒకరితో తలపడటానికి తర్కశాస్త్రం, మిగిలిన ఇద్దరితో సకిలించాలంటే బహు భాషా పరిజ్ఞానం అవసరం. ఆ రెండూ నాకు శూన్యం కనుక మనం చేయగలా పనల్లా ఇకిలింపులు, సైగలతో పని పూర్తి చేయించటమే.

అప్పుడప్పుడు నాకు దానికీ పరస్పర క్విజ్ పెట్టుకోవటం అలవాటు. ఉదా: అమ్మ టిక్ టిక్ అంటే జీలకఱ్ఱ; బిడ్డీ టిక్ టిక్ అంటే ఆవాలు. ఇదిగో ఈ క్రింద శాల్తీల పేర్లు మీరూ చెక్ చేసుకోండి. దాదాపుగా మాకు నూరు వచ్చేస్తాయి.


గవ్వల చెక్క కనుక్కున్నారా?


నెయ్యి దేనితో వడగట్టాలి?



చోద్యం కాకపోతే యాపిల్ కొయ్యటానికొకటి, గుడ్డు తరగటానికొకటి :)

ఇక నా బిడ్డడికి జామకాయ ఏదో, గ్రీన్ యాపిల్ ఏదో తెలియని అయోమయం కనుకా నేను ఏది వండి పెట్టినా అమ్మ చేతి ముద్ద, నా కడుపు చలవ అని లాగించేస్తాడు. వాడితో చిక్కల్లా తాజా కూరలు కావాలి, నూనె తడి తగలకూడదు అంతే.

ఇక కాస్త విస్తరించి ఈ పిల్లజాతికి నా వంట ఉద్దారణ ఇస్తే, ఒక ఘటికురాలు "ఉషాంటీ యువర్ చికెన్ లెగ్స్ ఆర్ యమ్మీ" అని కాప్లిమెంట్. మా గోదావరి స్పెషల్ స్వీట్ "పనసతొనలు" లేక "కిళ్ళీ బుట్టలు" కి పట్టిన అధోగతి. మరొకడు "యెల్లో థింగీ ఈస్ ఆవ్ సం" ఇవి పకోడీలు.. అలాగే "బాదుషా" == ఇండియన్ డోనట్. "నిమ్మకాయ పులిహోర" == సాల్టీ లెమొనేడ్ రైస్ [లెమన్ రైస్ అన్నా చాలు కదా] ఏదేమైనా పిల్ల స్కూల్లో నా పులిహోర, రవ్వ కేసరి, ఉల్లి పకోడీ కి మాత్రం నూటికి నూరు మార్కులు పడతాయ్.



నా దినుసులు కొత్తవేమీ కాదు - తరతరాల వాడకంలోవే
ఇక నాకు ఆర్గానిక్ కూరగాయల వాడకం ఎక్కువ. బ్రౌన్ రైస్ దాదాపు సంవత్సమున్నర నుంచీను. నేను అన్ని విధాలుగా తినేస్తాను. మొదలుపెట్టాలనుకున్నవారు అన్నంగా కాదు కానీ, దోశతో శ్రీకారం చుట్టవచ్చు

రైస్ - ఒక కప్పు
మినప్పప్పు - ఒక కప్పు
కంది పప్పు - మూడు స్పూన్లు
మెంతులు - ఒక చెంచా

నానబెట్టి రుబ్బేప్పుడు ఒక అరస్పూన్ జీలకర్ర, చిన్న మిగల పండిన అరటి పండు ముక్క కలిపి, ఉప్పేసి రుబ్బి, ఆ దోశలకి సీమ వారి టమేటో+ఉల్లి పచ్చడి రంగరించి తింటే వాహ్ హుజూర్ అనాల్సిందే ఎంతవారలైనా గాని.

అలాగే ఓట్స్ దోశ. ఒన్ మినిట్ ఒట్స్ సగం, గోధుమ పిండి సగం, కాస్త మజ్జిగ, నీరు పోసి కలిపి - జీలకర్ర, మిరియాల, కొబ్బరికోరు [ఆప్షనల్] ఉప్పు వేసి ఒక పావుగంట నాననిచ్చి... దోశలు మరీ పలచగా రావు... పెసరట్టులా కాస్త మందంగా వేయాలి... మధ్యలో అల్లం, ఉల్లిముక్కలు, పచ్చిమిర్చి, కొత్తిమీర, కారెట్ కోరు, రోస్టేడ్ నట్స్ వేసుకుని కాలాక, వేడిగా తింటే ఇక ప్రక్కన పచ్చడి అధరువు అవసరం లేదు.

మీరు తింటే అందులోనే ఎగ్ బీట్ చేసి కలిపి [అప్పుడు మజ్జిగ కలపకండి], తరిగిన మష్రూం మైక్రోలో లైట్ గా స్టీం చేసి వేసుకుని అలా కూడా వేయొచ్చు..

గోధుమ బదులు అప్పుడప్పుడు బియ్యం పిండి కలపపొచ్చు... అల్లం పచ్చడి సైడ్

లేదా బ్రౌన్ రైస్ నానబెట్టి, ఒకటికి ఒకటి ఒట్స్ వేసి రుబ్బుకుని [దాదాపుగా అటుకుల దోశ మాదిరి] చేయొచ్చు. దీనికి పల్లి చట్నీ అదుర్స్..

నేను ఆరోగ్యం కి మంచిది అనే ప్రతి గడ్డీ తినేస్తా... మందులకన్నా ఇవి నయమని నా నమ్మకం.. ;) ఈ పాటికి చెప్పకపోయినా మీకు అర్థం అయుండాలి.

ఈ మధ్య ఒక కలీగ్ కి ఆలుగోబీ రెసిపీ ఇచ్చి బదులుగా స్వీట్ రైస్ కేక్ చేసే విధానం తెలుసుకున్నాను. కావాల్సిన వారు అడగండి. చెప్తాను. అది దాదాపుగా మన పంచదార అరిశెల రుచిలో ఉంటుంది.


ఎన్ని వందలసార్లు పాయసం, పరమాన్నం, చక్ర పొంగలి, కేసరి ఘుమఘుమలో!


అలాగే Textured vegetable protein [TVP] గోరు వెచ్చని నీళ్ళలో నానబెట్టి, కాస్త రెడ్ ఆనియన్, సోంఫు అవీ వేసి వండితే యమ్మీ. ఇది నేను ఒక శ్రీలంక తమిళుల వద్ద నేర్చుకున్నాను. సింగళీస్ దగ్గర బేబీ బనానా కూర ఒకటి [తొక్క తీయరు, కాస్త మసాల దట్టించి దాదాపు గోదావరి జిల్లాల్లో పెళ్ళిళ్లకి వండే పనసతొనల కుర్మా లా ఉంటుందీ కూర].

పిల్లదాని పుణ్యమాని కాస్త బర్గర్స్ తినటం అలవాటైంది. బేక్డ్ టోఫూ ఒకటి, బ్లాక్ బీన్ బర్గర్ ఒకటి బావుంటాయి.

చివరిగా, పోపులకి నూనె బాగా కాగనిచ్చి కాకమీద పోపు దినుసులు వేయాలి, నిలవ పచ్చళ్ల పోపుకి చివర్లో రోస్ట్ చేసిన మెంతుల పొడి, వెల్లుల్లి గుండా వేస్తే రుచీ శుచీ అనీన్ను, పులిహోరలో గసగసాలు, కొబ్బరి, జీలకర్రల పేస్ట్ కలిపినా [దీనికి ఆవ పెట్టకూడదు] అదొక బెమ్మాండమైన రుచన్నీను - ఇవన్నీ అమ్మమ్మల, మామ్మల చిట్కాలనీ చెప్పనవసరం లేదు, జస్ట్ గుర్తు చేయటమంతే..

ఇదంతా చెప్పటం అయ్యాక గంజి కలేసిన అన్నాలు, ఐసుపెట్టె కూళ్ళు సర్వసాధారణం అయినా కూడా ఎప్పుడో చదివిన ఒక కథతో ముగిస్తాను.

ఒక సెమినార్ అదీ శాస్త్రీయంగా మనమెంత వృద్దిలోకి వచ్చామన్న అంశం మీద అన్నమాట. అందరి చేత భేష్ అనిపించుకున్నా గానీ ఇంకెక్కడో సామాన్య జననీకం నుంచి అభిప్రాయం తెలుసుకోవాలని ఒక శాస్త్రవేత్త ఒక బిచ్చగాడిని పట్టుకుని అడుగుతాడు. "అయ్యా, మా తాతల తరంలో కడుపుకింత కూడు బిక్షగా దొరికేది. లేదూ గంజి దొరికేది. కుక్కర్లు వచ్చాయి. ఆ గంజీ కరువైంది. దయగల అమ్మ కాస్త సద్దన్నం విదిల్చేది. ఐసు పెట్టెలొచ్చాయి, అదీ కరువైపోయింది." అని నిట్టూరుస్తాడు. నిజమే కదా?

ఇవండి అచ్చంగా మాగాయ పెరుగన్నం మీద బతికిన ఓ మనిషి పదారేళ్ళూగా కలప కంబషన్ తో వజ్రం గా మారినట్లు, ఆటుకీ పోటుకీ తట్టుకుని వంద రకాలు వంద మందికి వండి పెట్టే శక్తి, సామర్థ్యాలని పెంపొందించుకున్న యాత్రానుభవాలు. ఇంకా ఎన్నో ఊసులు కదలాడుతున్నాయి. నిజ జీవితానుభవాలు కనుక కోతలేకుండా రాసాను. భేషజంగా తోస్తే మన్నించండి. మీ మాటలు పంచుకోండిక.

26 comments:

  1. చాలా బాగా సరదాగా చెప్పారు. బాగుంది.మీరు పెట్టిన సామానుల్లో కొన్ని నాదగ్గర కూడా ఉన్నాయి.

    ReplyDelete
  2. భలే ఉన్నాయండీ మీ మాగాయ పెరుగన్నం కబుర్లు....అప్పుడప్పుడూ పెదాల చివర చిర్నవ్వు తెప్పించాయి...అక్కడెక్కడో ఉంటూ కూడా అందరికీ మన వంటలు భలే వండి వడ్డిస్తున్నారన్నమాట...నేనూ మీలా నాచు,పీచు తినేవాణ్ణె..అందుకే రకరకాల కూరల కోసం నిరంతరం అన్వేషిస్తూ ఉంటా....అప్పుడప్పుడూ గరిట తిప్పుతుంటా కూడా...మెంతికారం పెట్టిన గుత్తొంకాయ,కాకరకాయ కారం నాకు ప్రాణం...ఇక మీ ప్రతి టపా కోసం ఎదురు చూస్తుంటా

    ReplyDelete
  3. నాగేస్రావ్June 1, 2010 at 8:19 AM

    మీ కుర్రపూజారి రోమియో ఇంట్రెస్టింగా ఉన్నాడండీ!

    ReplyDelete
  4. inni experiences naku kuda ayyayi.
    kani intha andamga cheppadam naku radu.
    oke okka mata... Adbhutham :)

    ReplyDelete
  5. హాజర్ హోః :-) తీరికగా చదివి మళ్ళీ కామెంటుతా :-)

    ReplyDelete
  6. nice memories and experiences..హ్మ్మ్మ్...!! ఈ టపాకు వ్యాఖ్య రాయాలంటే అది తప్పక ఒక టపా అయిపోతుందండీ....

    అదేదో సినిమాలో శ్రీలక్ష్మీ_ బ్రహ్మానందం పెళ్ళిచూపుల్లో రకరకాల కూరలూ,వంటల గురించి మాట్లాడుకోవటం చూసి వాళ్ళిద్దరికీ జత కలిపేస్తారు. ఇప్పుడు నేను మొదలెడితే అదే విధంగా ఉంటుంది....అంత ఓపిక కూడా లేదు కాబట్టి క్లుప్తంగా కొన్ని వాక్యాలు....

    నేనూ ఇంగువ ప్రియురాలినే. ఇంగువల్లోకెల్లా బెస్ట్ "పాల ఇంగువ" (మీకు తెలిసే ఉండచ్చు).పిసరంత ముక్క నలగ్గొట్టుకుంటే చాలు ఘుమ ఘుమ. తరువాత చాలా రోజులు ఎల్.జీ ఇంగువ వాడాకా ఈమధ్యన ఎవరెస్ట్ ఇంగువ నచ్చింది.

    "నేను ఆరోగ్యం కి మంచిది అనే ప్రతి గడ్డీ తినేస్తా... మందులకన్నా ఇవి నయమని నా నమ్మకం.. ;) " __ నేనూ డిటో..:)

    ఇక దోశల్లోకి కందిపప్పు తెలీదు కానీ మెంతులతో పాటూ ఒక స్పూన్ శెనగపప్పు వేస్తే హోటల్లో లాగ క్రిస్పీ గా వస్తాయి దోశలు.

    హెల్తీ దోశెలు తినాలంటే రైస్ బదులు జొన్నలు మర ఆడించుకుని 1:2 or 1:3 పాళ్ళలో ఆపిండి కూడా నానబెట్టి వేసుకుంటే బాగుంటాయి.

    గోధుమ పిండిలో రెండు గుప్పెళ్ళు ఓట్స్ కలిపి చపాతీలు చేసుకుంటే కూడా బాగుంటాయి.

    రెండు సంవత్సరాల నుంచీ మేమూ బ్రౌన్ రైస్ తింటున్నాము. రాత్రులు పుల్కాలు.
    శాకాహారిని కాబట్టి నాన్వెజ్ హడావుడి లేదు. రోజూ ఆకు కూరల్ని పప్పు,పచ్చడి ఏదో రూపంలో వండుతాను.
    అరటి దూట మూడు నాలుగు రకాలు, అరటిపువ్వు కూర+ పచ్చడి, పనసపొట్టు, కంద బచ్చలి మొదలైన ట్రెడిషనల్ వంతలు బాగా చేస్తాను...
    ఇంక ఆఅపేస్తానండీ. నేను వంతల గురించి మొదలెడితే ఆపలేను....:)

    ఇక పొగుడుకోకూడదు కాని మా ఐదేళ్ళ పిల్లదానికి కూడా నా సరదాలు,వంటలూ వంటపట్టేసాయి. "కొంచమంత కూతురుంటే మంచం మీదే కూడు" అన్న సామెతను నిజం చేస్తుంది. పూరీలు చెస్తే అదే నొక్కిపెడుతుంది. దాని చపాతీ బుల్లి బుల్లిగా అదే వత్తుకుంటుంది. పోపు పెడుతూంటే గట్టు మీడ కూచుని పోపులో ఏమేమి వెయ్యాలో చెప్తూంటుంది. ఇంకా
    దాని బట్టలు అదే మడతపెడుతుంది. వాటర్ ఫిల్టర్ బోటిల్స్ లో నీళ్ళు పట్టి పెడుతుంది. నాకు బోలెడు సలహాలు ఇస్తుంది. నే బొమ్మలు వేసుకుంటూంటే ఎంత రాత్రయినా ఓపిగ్గా పక్కన కూచుని చూస్తూంటుంది...ఇంకా చాలా చేస్తుంది...!!

    మొత్తానికి మీ ఈ టపా చాలా రాయించేసింది...ఇంకా రాయాలని ఉన్నా ప్రస్తుతానికి ఓపిక లేదండి...!

    ReplyDelete
  7. అబ్బ నోరు వూరిపోతోంది ఉష.. చాలా గిన్నెలు, సన్నికల్లు కూడా తెచ్చావా? ఆ చక్ర పొంగలి గిన్నె అదుర్స్, ఈ సారి నేను మీ ఇంటికి వస్తే ఆ తరువాత ఆ గిన్నె మాయమ్స్.;-) నువ్వు ఎన్నైనా చెప్పవోయ్ మీ వదిన లానే చక్కంగా చికెన్ వేఫుడేసి ఆంధ్రా స్టైల్ లో, ఆ పైన పక్కన కాస్త గోంగూర వుల్లిపాయ పెట్టుకుని, పెరుగేసుకుని తిన్న రుచి నువ్వు ఎన్ని ఆకులు కలిపితే వస్తుంది చెప్పు. ;-)

    తృష్ణ-- మీ చిట్కాలు కూడా బాగున్నాయండి. అవును కదా కుంచమంత కూతురుంటే మంచం దిగనక్కరలేదంటారు నాకు కుళ్ళు వచ్చేస్తోంది రా దేవుడా..

    కృష్ణ శ్రీ గారు .. మీ వంటి మేధావులకు ఎన్నో పనులు మాలాంటీ సామన్యులకు మరి ఏదో సామాన్యమైన అలవాట్లు అభిరుచులు.. మమ్ములను వదిలి మీ సాహిత్య సేవ మీరు చేసుకోండి సార్. ఎందుకంటే ఎన్ని మాటలు చెప్పినా రోజు చివరకు అందరికి రుచి గా ఒక ముద్ద కావాలి కాబట్టీ. కడుపు మండే వారికి మంటలు లేచినా కవితలొస్తాయి తెలియక పోతే శ్రీ శ్రీ గారి వంటి వారిని చూసి తెలుసుకోండి మరి.. కడూపు మండినా దానిలో హాస్యం పలికించగలరు చార్లీ చాప్లిన్ సినిమాలు చూడండి...

    ReplyDelete
  8. నేనయితే ఆరొగ్యానికి మంచిది అంటే తిండానికి బయపడతా.. ఎందుకంటే ఆరొగ్యానికి మంచివైనవి నోటికి బాగొవు కదా:-)
    భావనగారు చెప్పినట్టు చక్కగా చికెన్ వేపుడు తిండం లొ వున్న మజా ఆకులు అలములు తింటే వస్తుందేమిటండి. :-)) మీ వదినగారే కెరెక్ట్..
    ఇంగువ లేకుండా పులిహోర, పచ్చకర్పూరం లేకుందా క్షీరాన్నం పరిపూర్ణం అవ్వవు కదా.. :-))

    పిడకల వేట : ఈ పెద్దాయన బాధెంటొ నాకర్ధం కాలేదు.. :-(( వెరే ఎక్కడయిన రాయల్సిన కామెంట్ పొరబాటున ఇక్కడకు వచ్చిందా ఎమిటి ?

    ReplyDelete
  9. మీ వంట పాత్రలూ, మీరు వంటలు చేసే విధానమూ చూస్తుంటే నిజంగా మీరూ, మి అమ్మాయీ నళినీ భీమ్లీ లే అనిపిస్తోంది. నిజంగా ఆలోచిస్తే ప్రతి పూటా చేసే ప్రతి అయిటమూ ఒక ఎక్స్ పెరిమెంట్ కదా. బాగా రాసారు. బందరులడ్డూ పడ్డ పాట్లు తల్చుకుంటుంటే బాధేసింది. మొత్తానికి బలే రాసారు. టపా చదువుతుంటేనే అవన్నీ తింటున్న అనుభూతి కలిగింది.

    ReplyDelete
  10. తృష్ణ గారు,
    ఐదేళ్ళ పిల్ల అన్ని పన్లు చేస్తుందా???నాకు కుళ్ళుగా ఉంది.అసలే ఆడపిల్లలేరని బాధ పడ్తుంటే మీరు ఇంకా బాధపెడ్తున్నారే!!ఈసారి మీకు అమ్మాయి పుట్టకూడదు,ఇద్దరమ్మాయిలయితే మీరు మరీ సుఖపడిపోతారు.

    భావన నాది కూడా నీ మాటే!!!

    ఉష మీ వంట ఇల్లు బాగుంది. నేస్తంగారి పోస్ట్ లో మీ ఇల్లుగురించి వ్రాసారని విన్నాను,link ఇస్తారా?

    ReplyDelete
  11. సునిత, నాగేస్రావు, అనానిమస్, వేణు, శ్రీలలిత గార్లకు ధన్యవాదాలు. ఈ వంటగది అనుభవాలు అదీ మూడు దేశాల్లోనివీ మరిచేలోగా గుదిగుచ్చాలనే ఈ టపా రాస్త.

    ReplyDelete
  12. కౌటిల్య గారు, సంతోషం. నేను ప్రతి శనివారం తెలుగుబడి నడుపుతాను. నా బడిపిల్లల కోసమని ఆన్ లైన్ లో చూస్తూ మీ బ్లాగులో చదువులతల్లి, ఆదిపురుషుడు శ్రీమన్నారాయణుని ఇరవయ్యొక్క అవతారాలు, మరి కొన్ని వివరాలు తీసుకున్నాను ఓ నెల క్రితమే. వ్యాఖ్య రాయాల్సింది నిజానికి. ఇలా పరిచయం కలిగినందుకు ఆనందం.

    సో మనం "నాచుపీచు నరులం" అన్నమాట - గరికపాటి సీతమ్మ గారి సంతతి కావచ్చు..పోతే నాది హరివిల్లు వనం - ఒక్కో టపా ఒక్కో వర్ణం..గమనిస్తే మీకే తెలుస్తుమ్ది, వస్తూ ఉండండి. నెనరులు.

    ReplyDelete
  13. తృష్ణ, సో మన ఇద్దరికీ మరో సాపత్యం. ఈ తరుణాన ఇలా మీ మనసుకి కాస్త ఆహ్లాదం కలిగించినందుకు సంతోషం. పాపని అలానే పెరగనీయండి. స్వయంప్రపత్తి అన్నిటా మంచిదే. నేను గారం పెంపకం శిక్షణ అన్నీ కలేసే పెంచుతాను. నెనర్లు.

    ReplyDelete
  14. భావన, మంచుపల్లకి, నీహారిక గార్లు, ఆహార విషయం- సరే కానీండి. మీ దారి మీది నా దారి నాది, కాకపోతే నా దారిన మీరు రాక తప్పదు కనుక .. :)

    భావన, ఆ గిన్నెలు రాజమండ్రి ప్రాంతాల్లో ఆ వృత్తివారు ఇళ్ళకి వచ్చి చేస్తారు. మన పెద్ద గంగాళాలు కరిగిమ్చి పోతపోసినవవి. తెస్తాలే ఓ అవంద నీకూను..

    భావన, మంచుపల్లకి గారు, కలగజేసుకుని సపోర్టివ్ గా ఓ మాట కలిపినందుకు థాంక్స్.

    నీహారిక, నేస్తం ఈ మధ్యన ఏమి రాసారో తెలియదు కానీ, ఒకసారి నా ఇంటి చుట్టూ వున్న తోటని గూర్చి ...
    http://jaajipoolu.blogspot.com/2009/11/blog-post_20.html

    ఇంక ఉష గారి గురించి చెప్పాలంటే ఒక్క రోజు పడుతుంది..బాబోయ్ ఆమె కవితలొక్కటే కాదు, పెద్ద పూల తోట పెంచుతుంది తెలుసా ..తను 100 మంది కి ఒక్క చేత్తో వంట చేస్తుంది అంట టెన్షన్ పడకుండా.."

    అలాగే వనం లోని కవితలని తన శ్రీవారికి చెప్తూ ఇక్కడ http://jaajipoolu.blogspot.com/2009/02/blog-post_09.html

    మీకు నా గార్డెన్ చూడాలని ఉంటే..ఇక్కడ
    http://picasaweb.google.com/ushaa.raani/MyGarden#

    చివరి ఆరు ఈ సం. అంటే గత నెలగా తీసినవి, అలా వచ్చే నాలుగు నెలలూ కొత్తవి కలుపుతాను. నెనర్లు.

    ReplyDelete
  15. ఇవ్వాళ పొద్దున్నే మీ పోస్టే చదివాను. బావున్నాయి మీ వంట కబుర్లూ.. బొమ్మలూ కూడా :-)

    ReplyDelete
  16. నేను పూర్తిగా శాఖాహరిని కాదు అలా అని పూర్తిగా మాంసాహారిని కాదు ..అంటే ఎప్పుడో ఒకసారి అలా అలా నాన్వెజ్ తింటా అన్నమాట.. ఎక్కువ తినను ..కాని మా ఇంట్ళో వాళ్ళు మాత్రం అన్నం తినిపించేటపుడు నాన్వెజ్ లేదంటే నా చెయ్యిని కొరికేసయినా తృప్తి పడే టైపు ... వాళ్ళకు రోజు వండాల్సిందే..'ఇక ఇంగువ ఎందుకో నాకు పడదండి.. :( వెజ్ విషయానికొస్తే పచ్చ గడ్డి కోసి పచ్చడి చేసినా కిమ్మనకుండా తినేస్తా.. పోటోలతో పోస్ట్ అదిరింది :)

    ReplyDelete
  17. మధుర, నేస్తం, నెనర్లు. వంట/ఆహారం కూడా నా వరకు మన సాంప్రదాయం లోని భాగమే [భాష, కట్టుబొట్టు తీరులా]. దాన్ని గౌరవిస్తూ, ఆస్వాదిస్తూ, సాధన చేస్తూ, నేర్పిస్తూ నా వంతు కర్తవ్యం అదని భావిస్తాను. పూర్తి ఎరిక మర్చిపోయో, లేదూ అమ్మ, అమ్మమ్మల తాలూకు వంట/వంటగది జ్ఞాపకాల్లోని మధురిమని తిరిగి చవిచూస్తూ గడిపే ఆ వంట సమయాలు నాకు చాలా తృప్తినిస్తాయి. పైగా, వచ్చే అతిథుల అవసరాలు, ఇష్టాఇష్టాలు కనుక్కుని చేయటం కూడా పెద్దల నుంచి అందుకున్న పడికట్టు. ఒకమాటలో మా కొంగుబంగారం.

    ఇక నేస్తం, మీ ఇంటివారిని గూర్చిన మాటలతో "పడమటి సంధ్యారాగం" లోని గణేష్ [సరైన పేరిదేనా] గుర్తుకొచ్చాడు. మా అబ్బాయి నన్ను అదేమాట అంటాడు. మారినేట్ చేయకుండా కాల్చేసి తినేసినా నేను టేస్టీ మీట్ అవుతానని [అన్ని రుచులు ఆల్రెడీ కూరేసి ఊరేసిన శాల్తీనని] :) లేదూ సాలాడ్ మాదిరి కొరికి తినేసినానని.. నిజంగానే.

    ఫొటోలు మరెవరికైనా క్విజ్ లకి పనికివస్తాయని, నాకు తర్వాత మతిమరుపు వస్తే పనికి వస్తాయనిన్నీ... ;)

    ReplyDelete
  18. Usha gaaru, SD koddigaa ekkuvayindemo kadaa;) ilaa annaanani chapati karra maatram bayataku tiyyaku:)

    ReplyDelete
  19. భా.రా.రె. మీ సంఘమేదో అన్నారు, సభ్యత్వం తీసుకోలేదని ఇలా కక్ష సాధింపు చర్యా ఏమి? చపాతీ కర్ర చచ్చినా వాడను. అది విరిగితే మళ్ళీ ఇండియాకి వెళ్ళేదాకా అరువు సొమ్ము బరువు చేటు. :)

    ReplyDelete
  20. ఎవరికైనా తెలిస్తే..ఒక ప్రశ్న, బదులు/బహుమానంగా ఒక రెసిపీ..
    తలస్నానం చేసాక తీపి ఎందుకు తింటాము? అలా అలవాటు, పిల్లలకీ ఇస్తాను కానీ ఎందుకు..కుంకుడురసం మంటని మరిపిమ్చటానికా? [మరి చిల్లరకొట్టు చిట్టేమ్మ లో "ఉప్పు వేసుకుంటే అదే పోద్ది" అన్న సంభాషణ ఉందిగా..]

    ఇక ఇది మన పంచదార అరిశెలకి దగ్గరగా ఉండే చైనీస్ వంటకం..థాయ్ స్వీట్ రైస్ ఫ్లోర్ వాడండి. ఇది షెర్రీ ఎలా ఇస్తే అలా పెట్టేసాను [వ్యాకరణం వెదక్కండి మరి!]

    Ingredients:

    Sweet Rice flour: 16oz (1 bag)
    Sugar: 1 cup
    Baking powder: 1 Tablespoon
    Eggs: 3 large
    Veg Oil: ¾ cup
    Milk: 2 ¼ cup
    Vanilla extract: 1 teaspoon
    Pecan: optional

    1. Hand mix 3 eggs
    2. Add vanilla extract, milk, Oil; hand mix
    3. Add the rest, hand mix first
    4. Then use hand mixer till no granule, all liquid
    5. Pre-heat oven 350 F
    6. Apply very light layer of butter in glass bake utensils
    7. Pour all mixed liquid to the utensils, spread pecan
    8. Bake for 40 minutes
    9. Insert a small stick, make sure it’s not sticky, take it out
    10. Let it cold down for 1 hour, serve…

    ReplyDelete
  21. ఉషగారు మీరు అంతదూరమెళ్ళినా మీ వంటగది అచ్చ తెలుగు వంటిల్లు లాగా చేశేసారే

    ReplyDelete
  22. రాధిక(నాని) గారు, ఏ కళకైనా పోషణ, గుర్తింపు కావాలిగా.. ఇదిగో ఇదీ అంతే..తిన్నంత వరకు మన ఆహారంలోని సాంప్రదాయ వంటలు + నా చేతివంట ఇష్టపడే నా పిల్లలే నా వంట ఇంటివ్యాప్తికి మూలకారణాలు. నెనర్లు.

    ReplyDelete
  23. baagundi, akasmaathuga ikkada vachi paddanu elaa vachaano teleedu gaani, mothaaniki vachaanu.

    mundugaa inta pedda post raayadaaniki chaala oepika kaavaali( swaanubhavam).

    andulonu chadive vaariki neerasam raakundaa choodadam inkaa kastam.

    kaani idi aakali penchindane cheppochu.

    photo la ku comments baagunnaay.

    comments telugu lo vraaddaamanukunna kaani endukano ilaage raayadam sababhugaa thochindi..

    itlu

    ReplyDelete
  24. అనీల్ గారు, మీరలా వచ్చిపడ్డం, ఆపై ఆకలి వేసేంతగా లీనమై నా వంటయాత్రని/వంటఇంటి గాథని మెచ్చటం సంతోషం..నెనర్లు.

    ReplyDelete
  25. మీ డ్రం స్టిక్స్ ఎపిసోడ్ చదివి తెగ నవ్వొచ్చింది

    ReplyDelete
    Replies
    1. నెనర్లు, దాదాపుగా పరదేశవాస కొత్త రోజుల్లో అందరికీ అనుభవమే యేవో కొన్ని.

      Delete