ఘటనాభరితం

మొరాయించే పాదాల్ని ఈడ్చుకుంటూ
ఊరడించే ఊహల్ని మోసుకుంటూ
ఉదయమో, ఏదీకాని వేళలోనో
వేస్తుంటాను కొన్ని అడుగులు-తరుచుగానే- 
రహదారుల దాపున కాలువల వెంటా, 
కాలిబాటలు పడని పచ్చిక బయళ్ళ లోనూ.
మనసున బరువు, కనపడని కావిడి మోస్తున్నట్లు

నడిచిపోతున్న కాలం ఎదురౌతుంది
కాదేమో? కాలం చేసే గారడీలు కనపడతాయి

అన్నీ అశాశ్వతమన్న సత్యం 
ఎదని అదిమిపెట్టే- నాకై నేను ఎత్తి విసరలేని- పాషాణంగా తోస్తున్నా, 
అరుదుగా ఆ ఎరుకని మరిపించే చిరుజల్లులు తాకిపోతాయి, 
అనుభవాల్లో అనుభూతుల ధ్వని వేరేమో!? 
అప్పుడిక ఆ తడి మట్టి లోకి 
కదిలి దిగబడే బండరాళ్ల వంటి సత్యాలు కనుమరుగై 
పచ్చని మొలకల వనమైన హృదయం 
రంగు రంగుల కలలకి, పూలకి సన్నాహాలు చేస్తుంటుంది. 
ఎందుకనో లెక్కలేనన్ని మోసుకెళ్ళినా బరువనిపించవవి!