స్మరిస్తే..స్ఫురిస్తే...!

ఈసరికే
ఇంకొన్ని రంగులు
కలగాపులగం చేస్తూ
పోతుంటాయా అల్లరి మేఘాలు
నన్నో, 

నా ఊహలనో అందబుచ్చుకుని
నువ్వు సృజించే
వర్ణాల వలెనే..
ఒక్కసారిగా

ఎన్నో చుక్కలు హత్తుకున్న
ఆకాశం
సిగ్గుగా చీకటిలోకి
తప్పుకుంటుంది,
మెత్తగా వత్తిగిల్లిన

నా తనువులో, 
కనులు విప్పని చూపులలో
నీ జాడ
మెరుపు నింపినట్లే...!

నిత్యం..

తడి చుంబనాలతో
నేలని ఆవరించుకున్న
ఆకాశపు ఉనికి,
కమ్ముకునే ఉంది ఇంకా
వాన పెదవులు విచ్చుకుని...

పొడి ముద్దులతో
ధూమ్ర వర్ణపు మేఘాన్ని తోసుకుంటూ
పుడమి,
ఎండ పొడతో పొగమంచు దేహంలో దాగి
నింగి కౌగిట చేరుతూ..అనునిత్యం!!!

ఊరట

సముదాయింపు
సముద్రపు అలలా
తీరాన ఆగక వెనుకకు పరుగులు తీస్తుంటే-


వేదనలో నానిన మనస్సు
సారం పెట్టిన భూమిలా తోస్తుంటే
స్థిరంగా తెలుస్తుంది..
విషాదం వెదుక్కునేది
సాంత్వన కాదని.


ఫలించిన దుఃఖ్ఖం విచ్చి
ప్రశాంత విత్తులుగా రాలుతుంటే
తెరిపిన పడుతుంది..
మొలకెత్తే భావోద్వేగం
శోకం వెలిసాక.


ఓ ఘటన అనంతరం-
నడి కడలి నీటి వంటి మనస్సు
నిదానిస్తుంది..నిరంతరం...!