మూడు చెట్లు


అంగుళాలు, అడుగుల ప్రమాణంలో
నేను ఎదుగుతున్న దశలో, మా నాన్న
మూరెడు బారున్న ఓ వేపమొక్కని నాటారు
గుప్పెడు మట్టి చల్లిన ఊసు నాకెంతో గొప్ప ఈనాటికీనూ!

వసారా నిండా మనుషులు, మాటలు
పరుచుకుని ఉన్న సమయాల్లో
నేను, మొక్క ఏపుగా ఎదిగాము
మొక్క చెట్టు అయింది, నేను ఎదగటం నేర్చుకున్నాను.

చెట్టు నీడకి, నాన్న కాలక్షేపానికి లంకె పడింది,
వచ్చే పోయేవారి లెక్క తరిగిపోయింది, నాన్న నేను మిగిలాము.
చెట్టుకి పూలు, పళ్ళు, కాకులు, ఆకులు క్రమం తప్పని కృత్యం
నాలోనూ తను పెంచిన కలలు, కళలు, లోకాలు, ఆచరణలు విస్తరిస్తూ...

వేప పండు, నాన్న మాట ఒకటే రుచిగా ఉండేవి.. నాన్నని ఒక వృక్షం గా దర్శించాను
తన మందలింపు, చేదు వేపాకు రక్షలా నన్ను కమ్ముకునేది
పందుంపుల్ల వాడేవారున్నారు ఇంకా.. తరుచు కొమ్మల మీద కన్నేసి ఉంచుతూ.
నాన్న మాటలు నేనూ పంచుతూ ఉంటాను..తరిచి నా చేతల మీద మనసు పడ్డవారికి.

వసారాలో నేను ఒంటరిగా పుస్తకాలు, కాగితాలు
పరుచుకుని ఉండే సమయాల్లో
చెట్టు, గాలి సందడి చేస్తాయి
నాన్న ఈ నడుమే జీవితం చాలించారు, నాలో తిరిగి పెంచడం నేర్చుకున్నాను- మరో మహా వృక్షంగా...!

భూమి అంటే?

ఏమి కావాలి?
'చివురించే చెట్టు
ప్రవహించే వాగు
కురిసే మబ్బు
ఎగిసే పిట్ట
నేలని తడిపే వాన
మెల్లగా వీచే గాలి
ఎడతెరిపిలేని ఎండావెన్నెలలు
ఇవి మాత్రం చాలా!
ఇన్నిటినీ కాచే మనిషి కావద్దూ!?'
ఏనాడో ఇన్నీ ఇచ్చిన భూమి
ఈనాడు ఏవీ మిగలని ఆగామి ని
తలచి కుమిలినట్లు, అన్నీ కావాలి అని అరిచినట్లు...

అడవి దాటి అభయావాసం లోకి,
నేల వదిలి ఆకాశసౌధం లోకి
నడత మార్చిన మనిషికి
'భూమి అంటే
ఎండావానల స్నేహమని
పూలు గాలుల పాటలని
వెన్నెల్లో మెరిసే నదులని
ఎడతెగక కరిగే మంచుగుట్టలని
ఎండని దాచే ఎడారి ఒయాసిస్సులని
సంద్రాన ఊయలూగే మొప్పల బాలలని
పచ్చికలో పరుగిడే జీవులని
కొమ్మల్లో గూడు కట్టే ప్రాణులని
సమస్త విశ్వం కాచుకునే సృష్టి అని...
భూమి తల్లి మాత్రమే కాదు,
తప్పిపోయిన కూన కూడానని
వెదికి తెచ్చుకునే వారమని తలపోయద్దూ
ఎన్నిటినో కనిపెట్టే మానవమేధ
తన మూలాల్ని అంటిపెట్టుకుని ఉండొద్దా...?'
అని తెలిసిరావాలి, ఇదే కావాలి.

That road I travel daily


ఇప్పుడు యీ త్రోవ లోనే వస్తూ పోతూ ఉంటాను
తరుచుగా...
తొలిసారి అగమ్యగోచరంగా చీకాకుగా అనిపించింది
త్వరపడి
చేరాల్సిన స్థలి దిశగా, దృష్టి మారకుండా
దాటిపోయాను
ఏదో పోటీ పందెపు ఉద్విగ్నత
నాతో ప్రయాణిస్తూ ఉంది ఆనాడు


ఇంకొన్నాళ్ళు గడిచాక
ఏదో దేవాలయం ఉందని
వెదుకుతూ నిదానంగా సాగాను
బాట వెంబడి గురుతులు
పదిలంగా పోగేసుకుంటూ
వెళ్లిన పని ముగించేసరికి
ఏదో శాంతి నిండిన నిలకడ
నన్ను వెన్నంటి ఉంది ఆనాడు


కాలగమనాన ఇపుడు రోజూ ప్రయాణిస్తుంటాను
ఈ త్రోవలోకే పోవాలని చూస్తాను
కొన్ని దృశ్యాలు కుతూహలం గా గమనిస్తాను
కొందరి పయనం లోకి చూపు సారిస్తాను
కొన్ని వేగాలకి నివ్వెరపోతాను
ఎన్నో తెరలు తీసుకుని నాలోకి జారిపోతాను


త్రోవ మెలికలు తిరుగుతూ ఆటో ఇటో గమ్యాలకి
దారి తీయిస్తూ ఉంటుంది
నేనూ సుడులు తిరిగే యోచన వెంటా
పరుగులు తీస్తూ ఉంటాను
చీకాకు, నెప్పి, నవ్వు, బెంగ, పేరు తెలియని భావన
నా నుంచి విడివడి, తోడుగా ఉంటాయి


ఇప్పుడు క్రొత్త బాట ఎదురైనా తెలిసినట్లే ఉంటుంది
తెలియని దారులు పాత పరిచయాలుగానే అగపడతాయి