నా బ్లాగుని చదివే అందరికీ - వీడ్కోలిక

కారణాలు ఏవైనా ఇక నేను రాయలేను అన్న ఆశక్తత నన్ను కమ్మేసింది. ఈ వనాన ఋతువులో, కాలాలో గడిచిపోయాయి. శీతవేళ వచ్చేసిందిక. శిశిరమెంత కాలం కొలువౌతుందో తెలియదు. "రాయగలను" అని మభ్యపెట్టుకోలేను. "రాయను" అని ఆన పెట్టుకోలేను. మరి మిగిలింది ఏమిటన్నది కాలానికి వదిలేస్తున్నాను.

నా రాతలకి చదువరుల స్పందనలు, ప్రతిస్పందనలు, ఇతర బ్లాగులు అన్నీ నా ఎదుగుదలకి దోహదం చేసాయి. సాహిత్యం పట్ల దాహాన్ని పెంచాయి. రచనా/పఠనా వ్యాసాంగాల విలువని విశ్వసనీయంగా తెలిపాయి. సాధన వీడను. అది మాత్రం నిస్సందేహం.

ఈ విషయకంగా నేను బ్లాగ్ప్రపంచానికి హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. అలాగే తెలిసో తెలియకో ఎవరినైనా నొప్పించి ఉంటే క్షమార్పణలు కూడా! ఆత్మీయులందరినీ కోల్పోతున్నాను. ప్రియాతిప్రియమైన నా మరువాన్నీ విడనాడుతున్నాను. ముందే తెలుస్తున్న వేదన. అయినా వెళ్లాలి.

ప్రకృతి - సమస్త చైతన్యానికి మూలం. చలం 'పురూరవ' లో అన్నట్లు “అద్భుతమూ, అతీతమూ అయిన విషయాలను చూస్తూ కూడా సాధారణత్వం కింద సమర్థించుకునే అల్పస్థితి ఈ లోక దురదృష్టం. అట్లానే కాకపోతే సూర్యోదయమనే పరమద్భుతాన్ని ప్రతినిత్యమూ చూస్తూ నిర్జీవంగా బ్రతుకుతూ ఉండగలరా?” - నేను ఉండలేను. అలాగే నిట్టనిలువునా నరికేసినా, చివురేసి పూవు పూచి పలుకరించే ఈ చెట్టు ఎంతో స్ఫూర్తినిస్తున్నట్లుగా, ఓదార్పునిస్తున్నట్లుగా తోస్తుంది. జీవంలేని జీవితమక్కర్లేని నిర్జీవమైన ఒంటరిగా ముగిసిపోవాలని మాత్రం లేదు నాకు. నిజానికి ప్రకృతిని గమనిస్తూ జీవమున్న జీవితాన్ని గడపటమే మునుపటి నా ప్రపంచం. తిరిగి అటుగానే ఈ పయనం.


సెలవిక మిత్రుల్లారా.

ఇక కనుమరుగైపోతున్నావా!

* ఆ పై చిత్రం ఏమిటీ ఎందుకు కలిపాను అన్నది క్రిందన వ్యాఖ్యలో వ్రాసాను.

మీ "మరువం" ఉష.

విమోచన

From collections at GALLERIA SOTTIL - Dolphin Resort, Disney World

[ఈ చిత్రం నేను అక్కడ విహారయాత్రలో నా కామెరాతొ తీసినది]

కల చందమామగా
విచ్చుకుంది...
కలల మధ్య
కుప్పకూలిన
వంతెనలా వాస్తవం

కలలేని నిదుర కలవరపడింది
కలలేపిన కన్ను కలతపడింది
కలచెదిరిన చీకటిలో భళ్ళున తెల్లారింది
కలలెరుగని లోకం ఎదుట నిలిచింది

ఎన్ని కలల్లో వెదికినా దొరకని రూపు
కంటిపాపలో కన్ను గీటింది
లెక్కకందని ఊహలు రెక్కలొచ్చిఎగిరాయి
కలలబందీకి కడకి విడుదల దొరికింది

* * * * * * * * * * * * * *
ఒక విధంగా కలలోంచి వాస్తవంలోకి వచ్చిన భావన అయిన కలకాలం కవితకి ఇది మరొక వైపు కావచ్చు.

ఎంతెంత దూరం

ఏటి గట్టున పచ్చిక చివురికీ,
గూడు కట్టనున్న గువ్వకీ
ఏ మాత్రమేం ఆ దూరం?
ఎడదలో తడారనంతవరకు
ఆశల పందిరులు వేవేలు.
గిజిగాడి గూటి నేత ఆపతరమా?

ఇంద్ర ధనుస్సుల సమూహానికీ,
నడుమ దారి తప్పిన క్షణానికీ,
ఎంతేమిటి ఎడబాటు?
మనసులో మనిషున్నంతవరకు
కలల రంగవల్లులు కోటానుకోట్లు.
జవరాలి గాజుల సవ్వడి మోహనరాగమే!

* * * * * * * * * * * * * * * * *

గిజిగాడు ఇదిగో ఇక్కడ, మా బాబాయ్ [వంటి] నూతక్కివారు పట్టేసారుగా..

ఈమాట వారికి కృతజ్ఞతలతో, అనేక రకాల అనుభూతులను వినిపించగల మోహనరాగం గూర్చి ఇక్కడ.

కలలుకనే కళ్ళెవరవని అడిగితే మీకు నాగురించి ఏమీ తెలియనట్లే..

చిన్నప్పటి ఆటలలో ఓ చిన్ని ఆట - ఇద్దరు ఆడతారు. ముందువాళ్ళు ఇసుక నింపి, పుల్ల గుచ్చి, వెనకనున్న వాళ్ళు కళ్ళుమూసి నడిపిస్తూ సాగేది. "ఎంతెంత దూరం?" అంటూ ముందు వెళ్తున్న చిన్నారి అంటుంటే వెనుక వస్తున్న గడసరి "చాలా చాలా దూరం" అని అలా ఇలా తికమకగా తిప్పి ఓ చోట ఆ ఇసుక పారబోయించి రావటం..ఈసారి కళ్ళు విప్పుకున్న ఆ చిన్నారి, ఆ స్థలం వెదికి పట్టుకోవటం..

ఒక అనుబంధాన చిక్కిన మనసులు ఆశలతో ఎన్ని దూరాలు వెళ్ళివస్తాయో, ఎన్ని తావులు వెదికి దాచిన కలలు పట్టుకుంటాయో అని - ఈ చిన్ని కైత