స్వంతదారులు

వాడినవో, వడిలి రాలి పడినవో

జీవితం మీద పరుచుకుని

కొన్ని చివికినవి

మరిన్ని పరిమళం మాయనివీను..

అనుభవాల మొగ్గ తొడుగుతూనే,

జ్ఞాపకాల వునికితో బరువుగా

యీ తరువు,

తన తనువు వున్నంత వరకూ మాత్రమే

నిరంతరం.

తన అనంతరం…

తదనంతరం

యెవరికీ చెందని బాటల్లో

రాలి, వాలి వుంటాయి.

జీవన సాగుకై వేరెవరో

స్వంతం చేసుకునే వరకూను.

మరి,

ఆపై తన వారెందుకు?

స్మృతులకి వీలునామాలెందుకిక?

చేరవస్తూన్న క్షణాలెన్నో

మునిమాపు, రేయి నడుమ-

ఆకాశపు అద్దం చేత బుచ్చుకుని

శ్యామ మేఘాలు దులుపుతూ,

చీకటి అంటిన చేతులతోనే

కన్నీటివో, కలలవో

కరిగిన కాలపు కాటుక మరకలు

తుడుపుతూ

మేలుకునే ఉంటాను,

వేసట తో వేచి ఉండటంలో

ఓపలేని ఆత్రం ఉప్పెన వంటిది..

తెలవారు ఝాముకి

ఏవో రంగుల తెరలు కప్పుకుని

తిరిగి అదే ఆకాశం.

అవే చేతులతో రూపాలు

దిద్దుతూ,

నా కనుల లోను, ఊహల లోను

వెలుగు జాడలు.

వెతలు కానరాని

మైమరుపు సునామీ వంటిది.

పోతే,

రేయిపవళ్ళను తారుమారు చేసే

తరుణాలు, గ్రహణాలు వస్తాయి

గతాన్ని అదుముకుని

మేఘాలు కురవాలని

గగనమంత కనులతో

ప్రళయవేళ కొరకు ప్రతీక్షిస్తూ

తెలియని రేపు లోకి

నిదుర వూతతో

చేరుకుంటాను…

వాన పదం

 దారి తప్పి వచ్చిన మబ్బులు

మూడ్రోజులుగా మకాం వేసాయి

లేగదూడలల్లే నింగి బారునా అవే..

తెరలు తీస్తూ మూస్తూ దాగుడుమూతలు

పూలమళ్ళు మడుగులైనాయి,

నిండా మబ్బు పింజెలు

ఉండబట్టలేక ముంచిన చేతులనిండా

తడిమట్టి చిత్రాలు, తళుకులు

త్రోవ పొడుగునా పూల పడవలు

గాలులకి ఆకులే అందియలు

అటుయిటూ హడావుడిగా కుందేళ్లు

ఎగురలేక రెక్క ముడిచిన తూనీగలు

ఆగలేని పాదాలకి అదుపులేదు

మనసూ వర్షిస్తూ వుందిక,

లోలోపలి వానకీ లయ లేదు

కురిసే పదాల మెరుపులే-

పగటి మిణుగురులు.