ఏటి నీటి వేదిక

ఆ గీతం ఏ రాగం కోరుకోదు-

మెరిసే మబ్బుల పదాలు వినవస్తాయి,

పక్షి రెక్కల మృదంగం ధ్వని తోడుగా.

నింగి పెదవి విచ్చుకుని 

నవ్వు వెలువడుతుంది

అదృశ్య శ్రోతలెవరివో 

బాటలు బయటపడతాయి

మరి ఇక, 

గుంపులుగా తరలి వచ్చిన గాలుల

సవ్వడి చప్పట్లు వాడంతా..

తదుపరి పాటకి రాగం కట్టమని

 నా మది మారాము చేస్తుంది.

ఈదులాడే కదలికలో

దాగి బిడియంగా గానం చేస్తాను!

పయనాలు

ఆ ఊరు పేరు అందరిదీ..
ఏళ్ళ తరబడి
తరతరాల నోట వినపడుతూ వచ్చేది

వీలునామాలు, సొంతదారులు మారుతూ
వీధి పేర్లు, కొత్త వలసలు కలుస్తూ
ఊరు పేరు ఎందరికో పరిచయం అయేది

గోడలు కూలిన మేడల్లో
వేళ్ళూనిన రావి కొమ్మల్లో
అపుడపుడు ఎవరెవరో-

జ్ఞాపకాల తడుములాట, వెదుకులాటలో
నేలంతా అడుగుల సంతకాలు చేస్తుంటారు

మరెవరెవరో
పునాదులు, గదులు పేర్చుతున్న రోజుల్లో 
కలలు నాటుతూ రేపటి లోకపు ఉనికికి
రూపు దిద్దుతారు..

పేరు మారని ఊరు
కొత్త చిరునామాలు మోస్తూ
జనంతో కిక్కిరిసి
జీవితాల చిత్రాలతో, సాంద్రతతో
తీరు తెన్నులు మార్చుకుంటుంది

ఊరులు తిరుగుతూ 
ఊసులు వింటూ
నేను

పేరుకొక పాట వ్రాసుకుని
స్వరకల్పన చేస్తున్నాను
ఊరికొక ఉనికి తెలుసుకుని
మారుతున్నాను

నా పేరు మారింది
సంచారిగా మారింది
నాదీ ఆ అందరి పేరయింది

వసంతానికోసారి

చీకటి మబ్బులు చిట్టి కాంతులు రాల్చేవేళ
మినుకుమినుకుమనే చంద్రుని చూద్దామంటూ
మేఘాల మునకలేసే సూర్యుని వెదకాలంటూ

వేకువజాము కి మునుపే మనసు లేచింది
చుట్టూ లోకాన్ని తడిమి చూసింది

పరుగు తీయలేని గాలులు కొమ్మల్ని కుదుపుతూ
తెరలలో నిలవలేని మంచు ఇల కి జాలువారుతూ
ఉదయ గాన కచేరికి శ్రుతి సవరించే వేళ

కొమ్మల నీడల్లో కదలాడుతూ,
మంచు పొదల్లో మెదలాడుతూ

నిలిచీ నిలవని పిట్టలు కొన్ని
మరిచిన నెలవుల తిరుగాడుతున్నాయి
పాత గూళ్ళు వెలతెల పోతున్నాయి

పరుగులు నేర్చిన కూనలేవో
గరిక పరుపుల మీద దొర్లాడుతున్నాయి
సయ్యాటలో మునిగి తేలుతున్నాయి 

వసంతం వచ్చిందా రానుందా ఎరగనట్లు

మొగ్గలు తొడిగిన మొక్కలు
చివురుల మునిగిన రెమ్మలు
చిత్రమేదో చేస్తున్నాయి

ఏడాదికోమారు 
ఇదే పదాలు పాడుతున్నాను 
పూర్తి చేయలేనని పదిలపరుస్తున్నాను

నిరుడు ముగిసిన పద్యం
తిరిగి పురుడు పోసుకున్నట్లు 
కొత్త పాదం తారాడుతూ ఉంది