అడుగుల సడి


పరుచుకున్న పొగమంచు మీద పాదముద్రలు,
నీలోకి సాగే పయనాలు ఒకటే..
అడుగు పడినాకే పాదం మోపిన వైనం తెలిసేది. 
భ్రమ, భ్రమణం అనేవి నిను అలుపు ఎరుగనీయవు.
ఎందుకు?
అవి నీవే ఆవిష్కరించుకునే, పరిష్కరించుకునే మాయావలయాలు
మరి ఇక,
ఆగక సాగే సాధన అమాశ వెంబడి వచ్చే పున్నమి వంటిది, 
తిమిరానికి వెరవక వెలుగులోకి పడాలి అడుగు…
 

ఏటి నీటి వేదిక






ఆ గీతం ఏ రాగం కోరుకోదు-
మెరిసే మబ్బుల పదాలు వినవస్తాయి,
పక్షి రెక్కల మృదంగం ధ్వని తోడుగా.

నింగి పెదవి విచ్చుకుని 
నవ్వు వెలువడుతుంది
అదృశ్య శ్రోతలెవరివో 
బాటలు బయటపడతాయి
మరి ఇక, 
గుంపులుగా తరలి వచ్చిన గాలుల
సవ్వడి చప్పట్లు వాడంతా..

తదుపరి పాటకి రాగం కట్టమని
 నా మది మారాము చేస్తుంది.
ఈదులాడే కదలికలో
దాగి బిడియంగా గానం చేస్తాను!

పయనాలు

ఆ ఊరు పేరు అందరిదీ..
ఏళ్ళ తరబడి
తరతరాల నోట వినపడుతూ వచ్చేది

వీలునామాలు, సొంతదారులు మారుతూ
వీధి పేర్లు, కొత్త వలసలు కలుస్తూ
ఊరు పేరు ఎందరికో పరిచయం అయేది

గోడలు కూలిన మేడల్లో
వేళ్ళూనిన రావి కొమ్మల్లో
అపుడపుడు ఎవరెవరో-

జ్ఞాపకాల తడుములాట, వెదుకులాటలో
నేలంతా అడుగుల సంతకాలు చేస్తుంటారు

మరెవరెవరో
పునాదులు, గదులు పేర్చుతున్న రోజుల్లో 
కలలు నాటుతూ రేపటి లోకపు ఉనికికి
రూపు దిద్దుతారు..

పేరు మారని ఊరు
కొత్త చిరునామాలు మోస్తూ
జనంతో కిక్కిరిసి
జీవితాల చిత్రాలతో, సాంద్రతతో
తీరు తెన్నులు మార్చుకుంటుంది

ఊరులు తిరుగుతూ 
ఊసులు వింటూ
నేను

పేరుకొక పాట వ్రాసుకుని
స్వరకల్పన చేస్తున్నాను
ఊరికొక ఉనికి తెలుసుకుని
మారుతున్నాను

నా పేరు మారింది
సంచారిగా మారింది
నాదీ ఆ అందరి పేరయింది