వసంతానికోసారి

చీకటి మబ్బులు చిట్టి కాంతులు రాల్చేవేళ
మినుకుమినుకుమనే చంద్రుని చూద్దామంటూ
మేఘాల మునకలేసే సూర్యుని వెదకాలంటూ

వేకువజాము కి మునుపే మనసు లేచింది
చుట్టూ లోకాన్ని తడిమి చూసింది

పరుగు తీయలేని గాలులు కొమ్మల్ని కుదుపుతూ
తెరలలో నిలవలేని మంచు ఇల కి జాలువారుతూ
ఉదయ గాన కచేరికి శ్రుతి సవరించే వేళ

కొమ్మల నీడల్లో కదలాడుతూ,
మంచు పొదల్లో మెదలాడుతూ

నిలిచీ నిలవని పిట్టలు కొన్ని
మరిచిన నెలవుల తిరుగాడుతున్నాయి
పాత గూళ్ళు వెలతెల పోతున్నాయి

పరుగులు నేర్చిన కూనలేవో
గరిక పరుపుల మీద దొర్లాడుతున్నాయి
సయ్యాటలో మునిగి తేలుతున్నాయి 

వసంతం వచ్చిందా రానుందా ఎరగనట్లు

మొగ్గలు తొడిగిన మొక్కలు
చివురుల మునిగిన రెమ్మలు
చిత్రమేదో చేస్తున్నాయి

ఏడాదికోమారు 
ఇదే పదాలు పాడుతున్నాను 
పూర్తి చేయలేనని పదిలపరుస్తున్నాను

నిరుడు ముగిసిన పద్యం
తిరిగి పురుడు పోసుకున్నట్లు 
కొత్త పాదం తారాడుతూ ఉంది