అతడెవరు?

కాలసర్పం కక్కిన గరళం గతం
ప్రాణవిహీన సదృశం జీవనం
అనురాగం పంచిన భాగ్యం ఆయుస్సు
కాలమిచ్చిన భవిత తన వరం
ప్రేమ పునర్జీవి ఆమె ప్రమద్వర

మౌనభూషితం ఓ మానసం
రాగరంజితం ఓ హృదయం
ఇరువురి యెడం ఓ విలాపం
సమాంతరాలు ఆ జీవితాలు
శోకతప్త తపోవనాన ఆమె ప్రవహిత

విరహాతిశయాలు విరజాజి వగపులు
వనమాలి వైనాలు వసంతకేళీలు
వయ్యారి అలకలు వలరాజు మురిపాలు
వనకన్నె విలాసం ఇల కన్న వైభోగం
వేవేల పలుకులల్లి వలపు చిలుకు ఆమె ప్రవల్లిక

వెన్న చిన్నబోవు మేని తాకిళ్ళు
తబ్బిబ్బుల నవ్వు లొలుకు అధరాలు
పరాజిత తనువు ప్రియుని తల్పం
పున్నమి రేయి అమాస చేరు సమాగమం
మహిలో దివ్య శోభల ఆమె పరవశ

కలువకాంత గుసగుసలు ఆ అందాలు
చంద్రకళ అరువడుగు ఆ చందాలు
సూర్యప్రభ చెలిమిచేయు ఆ సోయగాలు
నీలమేఘ శ్యాముని అభిసారిక ఆ యామిని
సంతృప్త సౌగంధి ఆమె పరిమళ

కనుసన్నల నాయికని చెరబట్టిన నాయకుడు, అతడెవరు?

******************************************
గమనిక: ఈ క్రిందివారు ప్రతీకలే కానీ పూర్తి సామ్యం లేదు పైన కవితలోని నాయిక రూపులకి.
ప్రమద్వర
ప్రవహిత

ఏకాకి

ఒకపరి పరుగాపవా
నీవెంబడి పరుగుల్లో
సొక్కి సోలిపోయె నీ సహవాసి
తొలి ప్రాయం నీ జాడకై
మలి ప్రాయం నీ నీడకై
కుప్ప కూలిపోయె నీ పిపాసి

నిట్టూర్పు సెగలు
నిస్పృహ ఘడియలు
నిదురలేమి శాపాలు
ఎన్ని కాచానిన్నాళ్ళు?

ఆనందభాష్పాభిషేకాలు
విజయదరహాసాలు
మధురానుభూతులు
ఎన్ని కానుకలిచ్చానిన్నాళ్ళు?

అనురక్తికి రక్తాశ్రుతర్పణాలు
అనుభూతికి మరణమృదంగాలు
అభిమానానికి అంతిమయాత్రలు
ఎన్ని ముక్కలుగా నిను పంచానిన్నాళ్ళు?

వెనుదిరగనంటావా? నను వీడి పోతావా?
నీవు లేని నన్ను లోకమేమంటుంది,
హృదయం లేని మనిషనేనా?
నేను లేని నీకు పేరు కూడా లేదు.
అనామికవైనా నీకు నాదే రూపం,
ఏకాకి నాకు నీతోడిదె ఏకాంతం.

వెదురుపువ్వు రేకువిచ్చి నవ్వింది

మరువానికి నిత్యమల్లి కలిసింది-
మాట కలిపి మనసు విప్పి
ఎదను తడిమి ఒడిని చేరి
అద్వితీయ కదంబమొకటి సృజన చేసింది

మొగలిపువ్వు వెదురుపొదని వెదికింది-
విడిదిమ్మని ఉత్తరం వ్రాసిపంపి
మొలకనవ్వు వెదురుని వేణువుచేసి
మహతిమీటని సరాగం వెలికివచ్చింది

పిలవకనే ప్రేమ తలుపు తట్టింది
అడగకనే పూల పొదరిల్లు కట్టి
నవరాగంతో స్నేహగీతమొకటి తరంగమై
మొగలితావితో వెదురుపువ్వు రేకువిచ్చి నవ్వింది...!