వికిరణం

"నాకేమీ ఆకారాలు కనిపించలే"దన్న స్వరం లో వారింపు
"ఇప్పుడూ సవ్వళ్ళు వినిపించలేదు" ఖండింపుకి చూపు జోడి
చివరి ప్రయత్నం "అలానూ అనిపించలేదు మరి" గా మిగిలిపోయాక
ఇక గుప్పిళ్ళు విప్పాలనిపించ లేదు, 
గుండె చప్పుడు కూడా...
అక్షరాలని విభజించి 
అణుశక్తి వెలికి తీయాలంటే 
మరో ఇంద్రియం అవసరం
ఈ అసంఖ్యాక మెదళ్ళు 
ఎప్పటికీ అపరిచితమే, 
నేనొక మబ్బుకమ్మిన ఆకాశం కావచ్చు
ఆ వాస్తవ చిత్రం లో 

బావిలో కడలి హోరు, 
దేహం లో పాకే అలజడి.
గోడలకి తలబాదుకునే యోచనల అలికిడి లో-
కెరటాల మీద నీడలు తేలుతూ, 
నన్నో నిన్నో ఆకృతిగా మలుస్తుంటే
నిశ్శబ్దం రాకున్నా బాగుంది, 
ఏదో అనిపిస్తే ఇంకాస్త బాగుంది
ఆగని ఆరాటాలకి భాష్యం చెప్పాలని 
నియమం లేదు - మన నడుమ...
ఈ అసంకల్పిత ఆనందానికి ఎప్పటికీ వాహికనే, 
నీవొక చల్లని కిరణసమూహం అవుతుంటావు 
ఆశలు పొడచూపితే.

అంతే అంతకన్నా ఏమీ లేదు కూడా...

చిన్నప్పుడు చదివిన బళ్ళోకి నడుచుకుంటూ వెళ్లి
తరగతి గదిలో ఏదో ఒక బెంచీలో కూలబడి- 
అంతవరకూ ఉన్న ఆలోచనలన్నీ ఎగిరిపోయిన మనసుతో, 
ఖాళీగా ఉన్న ఆ పరిసరాలని పోలిన తీరుతో రవ్వంత సేపు, 
కలదిరుగుతూ అసెంబ్లీ సమయానికి ముందు, 
ఆటల బెల్లు మోగాకా  
కోలాహలంగా ఉండే బడి ఆవరణ వంటి మదితో 
కాస్తంతసేపూ గడిపినట్లుగా ఉంది- 
6 ఏళ్ళు గడిచిన ఈ బ్లాగు 
తొలినాళ్ళ నుంచి ఈనాటి వరకు 
అనుభవాలు తలపోసుకుంటుంటే...
పాత బడి మధురిమ
ఎప్పటికీ పాతబడదు.

నాటుకునేందుకొక నేల

గతి తప్పని కిరణాలు, తొలకరి జల్లులు కురిసిపోయాయి, 
మెత్తగా నలుగుతూ, గోరు వెచ్చని ఆవిరి కక్కుతూ మట్టినేల
వరుసలలో అంకురిస్తున్న మొలకల, అలవికానంతగా పాకిన పచ్చికల పసిరివాసనలతో.
లోలోనా దుఃఖ భూమి, దుగ్ధ విత్తులు చెల్లాచెదురుగా మొలకెత్తుతూ.
చతికిలపడి మన్ను మీదకి మోము వాల్చుకుని "అమ్మా" అన్నంతలో
గుప్పెడు గాలి బరువుగా గుండెలోకి, చప్పుడు లేని చీకటి రేఖలు దేహమంతా ఆవరిస్తూ.
మళ్ళీ వాన కురుస్తుంది కళ్ళనుంచి, పచ్చికలు ఒళ్ళు సాగదీసి చూస్తుంటే...
వేయి పంటలు వేవేల హస్తాలకి అందించిన నేల, మరిన్ని మార్లు దుక్కిపోట్లకు సిద్ధమౌతూ-
ఈ మట్టి మీద ఎందరి ఆనంద విషాదాలకి వీలునామాలు రాసిఉన్నాయో!
ఒక్కొక్క దారపు పోగు తెగుతున్న చప్పుడు నా నుంచి నాకు ప్రసారమౌతూ
ముళ్ళు విడివడిన మనసు పచ్చని పైరులా, తేలికపడ్డ పిడికెడు నిశ్వాసగా
నిటారుగా నిలుచుని అడుగులు వేస్తుంటే నీటిబుడగల నవ్వులతో "పోయి రమ్మంటూ" నా మట్టితల్లి.