అంతే అంతకన్నా ఏమీ లేదు కూడా...

చిన్నప్పుడు చదివిన బళ్ళోకి నడుచుకుంటూ వెళ్లి
తరగతి గదిలో ఏదో ఒక బెంచీలో కూలబడి- 
అంతవరకూ ఉన్న ఆలోచనలన్నీ ఎగిరిపోయిన మనసుతో, 
ఖాళీగా ఉన్న ఆ పరిసరాలని పోలిన తీరుతో రవ్వంత సేపు, 
కలదిరుగుతూ అసెంబ్లీ సమయానికి ముందు, 
ఆటల బెల్లు మోగాకా  
కోలాహలంగా ఉండే బడి ఆవరణ వంటి మదితో 
కాస్తంతసేపూ గడిపినట్లుగా ఉంది- 
6 ఏళ్ళు గడిచిన ఈ బ్లాగు 
తొలినాళ్ళ నుంచి ఈనాటి వరకు 
అనుభవాలు తలపోసుకుంటుంటే...
పాత బడి మధురిమ
ఎప్పటికీ పాతబడదు.

నాటుకునేందుకొక నేల

గతి తప్పని కిరణాలు, తొలకరి జల్లులు కురిసిపోయాయి, 
మెత్తగా నలుగుతూ, గోరు వెచ్చని ఆవిరి కక్కుతూ మట్టినేల
వరుసలలో అంకురిస్తున్న మొలకల, అలవికానంతగా పాకిన పచ్చికల పసిరివాసనలతో.
లోలోనా దుఃఖ భూమి, దుగ్ధ విత్తులు చెల్లాచెదురుగా మొలకెత్తుతూ.
చతికిలపడి మన్ను మీదకి మోము వాల్చుకుని "అమ్మా" అన్నంతలో
గుప్పెడు గాలి బరువుగా గుండెలోకి, చప్పుడు లేని చీకటి రేఖలు దేహమంతా ఆవరిస్తూ.
మళ్ళీ వాన కురుస్తుంది కళ్ళనుంచి, పచ్చికలు ఒళ్ళు సాగదీసి చూస్తుంటే...
వేయి పంటలు వేవేల హస్తాలకి అందించిన నేల, మరిన్ని మార్లు దుక్కిపోట్లకు సిద్ధమౌతూ-
ఈ మట్టి మీద ఎందరి ఆనంద విషాదాలకి వీలునామాలు రాసిఉన్నాయో!
ఒక్కొక్క దారపు పోగు తెగుతున్న చప్పుడు నా నుంచి నాకు ప్రసారమౌతూ
ముళ్ళు విడివడిన మనసు పచ్చని పైరులా, తేలికపడ్డ పిడికెడు నిశ్వాసగా
నిటారుగా నిలుచుని అడుగులు వేస్తుంటే నీటిబుడగల నవ్వులతో "పోయి రమ్మంటూ" నా మట్టితల్లి.


మబ్బులు విడివడి...

అక్కడక్కడా పిల్లకాలువలు కట్టుకుని
భూమిలోకి ఇనకనని మొరాయిస్తున్నాయి వానచినుకులు.
నిన్నలేని కొత్త కాలనీలను చూసి వలస పక్షులు
వింతపడుతూనే నిమ్మళం గా ఒళ్ళు కడుక్కుంటున్నాయి.
ఎప్పుడూ ఉన్న చెట్లు, ఇప్పుడిప్పుడే విచ్చుకున్న పూలు
ఆకాశం నుంచి ఆరాటం గా దిగుతున్న నీటి మబ్బులకి
వసతి ఏర్పాట్లలో హడావుడిగా మాట్లాడేసుకుంటున్నాయి.
కిటికీచట్రాలు అడ్డం పడి ఆగిన ఆ కాసిని నీటిబొట్లు
బాధన్నది ఎరుగనట్లే జారుడుబండ ఆడుకుంటున్నాయి.
వానంటేనే ఆహ్లాదం, వానొస్తే చెప్పలేనంత ఆనందం ఎప్పటికీను...