మబ్బులు విడివడి...

అక్కడక్కడా పిల్లకాలువలు కట్టుకుని
భూమిలోకి ఇనకనని మొరాయిస్తున్నాయి వానచినుకులు.
నిన్నలేని కొత్త కాలనీలను చూసి వలస పక్షులు
వింతపడుతూనే నిమ్మళం గా ఒళ్ళు కడుక్కుంటున్నాయి.
ఎప్పుడూ ఉన్న చెట్లు, ఇప్పుడిప్పుడే విచ్చుకున్న పూలు
ఆకాశం నుంచి ఆరాటం గా దిగుతున్న నీటి మబ్బులకి
వసతి ఏర్పాట్లలో హడావుడిగా మాట్లాడేసుకుంటున్నాయి.
కిటికీచట్రాలు అడ్డం పడి ఆగిన ఆ కాసిని నీటిబొట్లు
బాధన్నది ఎరుగనట్లే జారుడుబండ ఆడుకుంటున్నాయి.
వానంటేనే ఆహ్లాదం, వానొస్తే చెప్పలేనంత ఆనందం ఎప్పటికీను...

అక్షరాలు

అవి ఒక్కోసారి ఒక్కోమాదిరిగా అగుపిస్తాయి సుమా! ఒక్కోసారి మాటకి అందవు, మరోసారి మనసుని నిలవనీయవు. ఓ మారు తోటకి నీళ్ళు పెడుతూ, ఓ మొక్క వెంట కళ్ళు పాకిస్తే, మూడురకాలుగా జారిపడ్డాయి.

.. ఆకుల జారుడుబండల మీద కేరింతలు కొట్టే నీటిబొట్టు గుసగుసలు తుమ్మెద రెక్కలకి బదిలీ అవుతున్నాయి. 

.. కొమ్మల మీద పాకే చీమలు వంతెన నిర్మాణకూలీల్లా ఎంత క్రమశిక్షణగా మెలుగుతున్నాయో, మరా పోకడ మదిలో మెదిలే ఆలోచనలకి రాదేమి? రద్దీలో బస్సో, రైలో ఎక్కే జనాల తొక్కిసలాటకి పోటీ వస్తాయెప్పుడూను. 

.. పూలకుంచెలతో కళ్ళ కాన్వాసు మీద ఊహల కందని లోకాతీతమైన చిత్తరువులు తీర్చిదిద్దుతున్నదెవరో! ఆ రెమ్మల చేతుల్లో రవివర్మ ఆవహించినట్టుగా లేదూ!!!