అక్షరాలు

అవి ఒక్కోసారి ఒక్కోమాదిరిగా అగుపిస్తాయి సుమా! ఒక్కోసారి మాటకి అందవు, మరోసారి మనసుని నిలవనీయవు. ఓ మారు తోటకి నీళ్ళు పెడుతూ, ఓ మొక్క వెంట కళ్ళు పాకిస్తే, మూడురకాలుగా జారిపడ్డాయి.

.. ఆకుల జారుడుబండల మీద కేరింతలు కొట్టే నీటిబొట్టు గుసగుసలు తుమ్మెద రెక్కలకి బదిలీ అవుతున్నాయి. 

.. కొమ్మల మీద పాకే చీమలు వంతెన నిర్మాణకూలీల్లా ఎంత క్రమశిక్షణగా మెలుగుతున్నాయో, మరా పోకడ మదిలో మెదిలే ఆలోచనలకి రాదేమి? రద్దీలో బస్సో, రైలో ఎక్కే జనాల తొక్కిసలాటకి పోటీ వస్తాయెప్పుడూను. 

.. పూలకుంచెలతో కళ్ళ కాన్వాసు మీద ఊహల కందని లోకాతీతమైన చిత్తరువులు తీర్చిదిద్దుతున్నదెవరో! ఆ రెమ్మల చేతుల్లో రవివర్మ ఆవహించినట్టుగా లేదూ!!!

ఋతురాగం

తెలవారకనే కిటికీ అద్దాలకి
వెలుగు శీలలు కొట్టుకుంటూ, నీడల పటాలు వేలాడదీస్తూ
ఇక్కడేదో అలుముకుంటుంది తెల్లని తేటదనంతో.
మెల్లగా మంచు బిందువుల మచ్చలు కలిసిపోతున్నాయి.
కనపడినంత మేరా
లేతాకు ఉయ్యాలలో, విచ్చీవిచ్చని మొగ్గలలో
వసంతవిలాసం కవ్విస్తుంది వయ్యారంగా.
కొత్తగా-ఎద కనులకి,మది కలానికి- అందనిదేదో అవుతూనే ఉంటుంది.