ఋతురాగం

తెలవారకనే కిటికీ అద్దాలకి
వెలుగు శీలలు కొట్టుకుంటూ, నీడల పటాలు వేలాడదీస్తూ
ఇక్కడేదో అలుముకుంటుంది తెల్లని తేటదనంతో.
మెల్లగా మంచు బిందువుల మచ్చలు కలిసిపోతున్నాయి.
కనపడినంత మేరా
లేతాకు ఉయ్యాలలో, విచ్చీవిచ్చని మొగ్గలలో
వసంతవిలాసం కవ్విస్తుంది వయ్యారంగా.
కొత్తగా-ఎద కనులకి,మది కలానికి- అందనిదేదో అవుతూనే ఉంటుంది.

వన్నెచిన్నెలు



                                 

నైమిత్తిక జీవిత ఆనవాళ్ళ వెంట నిలవని క్షణాల బతుకురణ సారథ్యం లోనూ
మనసు భాష్యాలకి కొదవ లేదంటే కంటి ఆవరణకీ అవధి ఉండదు- 
ఉరుకుల పరుగుల్లో ఒకింత మన వైపుగా దృక్కులు సారించే ఉడుత కావచ్చు, 
కొమ్మలంచున తాళం వేస్తూ శ్రుతిలయలు తప్పని గీతాలాలపించే పిట్టా కావచ్చు
'జీవన సౌందర్య రసావిష్కరణకు ఆరో ఇంద్రియం మరేదీ కాదు హృదయమే'నని చెప్పేందుకు!!! 

ఎందుకో మరిలా

అపుడపుడు మనసు ముసురేసుకుంటుంది 
మాటల చినుకులు రాల్చి తెరిపిన పడుతుంది
తెప్పరిల్లిన ఘడియల్లోకి పొద్దు వాలుతుంది 
నిదుర ముసుగులోకి మెల్లగా ఒదిగిపోతుంది 
పెదవులపై నవ్వుల నెలవంక మెరుస్తుంది 
కలలకు కారణాలు వెదక వద్దంటుంది...