వన్నెచిన్నెలు



                                 

నైమిత్తిక జీవిత ఆనవాళ్ళ వెంట నిలవని క్షణాల బతుకురణ సారథ్యం లోనూ
మనసు భాష్యాలకి కొదవ లేదంటే కంటి ఆవరణకీ అవధి ఉండదు- 
ఉరుకుల పరుగుల్లో ఒకింత మన వైపుగా దృక్కులు సారించే ఉడుత కావచ్చు, 
కొమ్మలంచున తాళం వేస్తూ శ్రుతిలయలు తప్పని గీతాలాలపించే పిట్టా కావచ్చు
'జీవన సౌందర్య రసావిష్కరణకు ఆరో ఇంద్రియం మరేదీ కాదు హృదయమే'నని చెప్పేందుకు!!! 

ఎందుకో మరిలా

అపుడపుడు మనసు ముసురేసుకుంటుంది 
మాటల చినుకులు రాల్చి తెరిపిన పడుతుంది
తెప్పరిల్లిన ఘడియల్లోకి పొద్దు వాలుతుంది 
నిదుర ముసుగులోకి మెల్లగా ఒదిగిపోతుంది 
పెదవులపై నవ్వుల నెలవంక మెరుస్తుంది 
కలలకు కారణాలు వెదక వద్దంటుంది...

గుర్తుకొస్తావు నువ్వు, ఎప్పుడో చెప్పనా?

మునిమాపు హస్తాలు వడిలిన ఎర్రపూల మీద 
చీకటి రంగు పులుముతుండగా,
తెలతెల్లని మొగ్గలు విచ్చుకుంటుంటాయి,

అప్పుడొక పరిచిత భావన మనసుకి తడుతుంది
స్వయం సమృద్ధమనిపించే సత్యమేదో గోచరిస్తుంది

అప్పుడు; వస్తుంది నీ తాలూకు జ్ఞాపకమొకటి,
గాలి కూడా కదల్లేని మత్తులో కూరుకుపోయే
సంపెంగి వాసనల వెల్లువ గా.

అప్పుడిక ఊరడిల్లుతాను, ఎందుకంటే:
ఒక పూవు వాడిపోతే, ఒక మొగ్గ రాలిపోతే,
వేయి గుత్తులు విరిసి పిలిచిన గతాలు దూసుకొస్తాయి

ఎద లోని తావి తలపుకి కనులెదుర పూవు అవసరమా?
ఇక ఇప్పుడు చెప్పు,

కళ్ళని బతికించాలా? దృగ్గోచరం కావాల్సిందే అంటావా?
ఎన్ని అరలు నింపుతున్నా కొత్త ఖాళీలు వెదికిచూపే,
నీ హృదయం, నా హృదయం కలిసి బతకాలి
వెలితిపడ్డ మనసు తో తేలిక పడాలి
ఆర్తి నిండిన కళ్ళ ఎరుపు కాంతులీనాలి.