షి"కారు" లో

ఆకుల కాకులు అల్లరిగా ఎగిరెగిరిపోతే,
కొమ్మల పందిర్లు వెలవెలబోతూ,
రాలుగాయి గాలులకి, 
ఆకతాయి వానలకీ చిక్కాయని,
కిటికీ అద్దం కబురు చెప్పింది.

చక్రాలు ఉండుండి ఉలిక్కిపడి,
కుదుపొకటి ఊహని చెదరేస్తే,
మాటల మాటున మనసుని,
పాటల రూపుగ చిత్రిస్తూ,
నాకు నేనే ఊసులు చెప్పాను.

కిటికీ అవతలి ఆకాశం,
బొగ్గుల కుంపట్లా ఉంది.
జొన్నకంకులు లేని చేలు,
చిన్నబోయి నేలలోకి కృంగాయి.
నీలాకాశం, పచ్చనిపైరు జ్ఞప్తికొచ్చాయి.

కంటికీ, ఆలోచనకీ లంకెలు వేస్తూనే,
ఒప్పేసుకున్నాను నిన్ను మరవలేనని.
అసలు విహారం, నీ తలపుల్లోనే అనునిత్యం
ఇక రేయికీ వేకువకీ నడుమ కలలగమనం,
నిదుర మెలుకువల  సహగమనం, నీ అనురాగం తోడుగా...

అనుకోనిది

నందివర్ధన గుబురు పక్కగా వెళ్తే,
ఎందుకో, ఆ నవ్వే పూలకన్నా-
ముదురు పచ్చ కాంతితో
మనసు ని ఊరడించే ఆకులు
పరిచయమౌతాయి

సందెపొద్దు జాజరల జడిలో-
పందిరి గుంజలకి అల్లుకున్న
కాశీరత్నం లతల లాలిత్యం
వెచ్చని హస్తాలతో
ఆలింగనం చేసుకుంటుంది

దృగ్గోచరమయ్యే సౌందర్యం పిలిచినా 
అవగతమయ్యే సత్యం నిలిచిపోతుందిలా.

ఉగ్గబట్టలేని ఆనందం తొణికినా
అంచులేని చషకం నిండిపోతుంటుంది తరుచుగా...

చెప్పలేదు కదు!?

నేనున్నానక్కడ అంటే తెలుసా? నేను ఇక్కడ మాత్రమే లేను అక్కడ కూడా ఉన్నాను అని అర్ధం. ఎక్కడా అంటావా- నీ ఎదలోను ఎదుటా ను! ఎందుకని అడగవు గానీ,

జీవిత బీజం మొన్న పుట్టి, నిన్న మొక్కై ఇవ్వాళ పూలు కాయలు వేస్తుందా, కాదుగా? జీవితం ఒక మహా వృక్షం అయ్యాక ఒకే ఫలాన్ని ఇస్తుంది: నా జాతి పేరు 'ప్రేమ', నమ్ము ఇది నిజం! అందుకే ఊహాత్మక అనుబంధాల ప్రేమామృతాన్ని తాగుతుంటాను. చెప్పనే లేకపోయానింత వరకు, నిజ జీవితం లో స్వార్థపు అగ్ని పర్వతం చిమ్మే లావాని, కలహాల మథనం లో పుట్టే హాలాహల ద్రవాన్ని తప్పనిసరై సేవించానని. నీకు చెప్పలేదు కదు, నేనొక నిశివేళ ఈ జీవన సంవిధానము అర్ధం చేసుకుని మౌలిక అంతరాలలో దాగున్న రహస్యాలని ఆవిష్కరింప చేసుకున్నానని? నీకు నిజం గా చెప్పడం మర్చిపోయాను నేనొక మామూలు మనిషినని; ఇన్నాళ్ళూ ఈ మరో ప్రపంచపు కోలాహలం లో, మహా జగత్ కల్లోలం లో కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూనే నా జీవిత ఫలపు విత్తులని నాటటానికొక హృదయసీమకై వెదుకులాడుతున్నానని...నిను కనుగొన్నాక ఆ అన్వేషణ ముగిసిన ఘడియల్లో అలిసి డస్సిపోయి ఉన్నానని ఇంకా చెప్పేతీరాలా?