కలం నింపిన కల్లం

గుండె నిండా వెదజల్లిన విత్తులు
నిన్నా మొన్నటి నీ జ్ఞాపకాలు

నారుమళ్ళలో పైరగాలులు
నడిరాతిరి స్వగతాలు

పాలకంకుల మధురిమలు
నీవు పంచిన చిర్నవ్వులు

తూర్పారబోసిన గింజలు
నీవు మిగిల్చిన అనుభూతులు

సారం తరగని మాగాణి
సంక్రాంతి శోభల మన చెలిమి

--ఉష

*********************
కొన్ని స్పందనలు చదువరుల మనసులకి మరింత ఆస్వాదించే సమయాన్ని కలిగిస్తాయని...

స్నేహమంటే గుండె గోడల మలచిన నీ రూపాన్ని అడుగు
ఏమిటో దాని అర్ధం చెపుతుంది
స్నేహమంటే నా గొంతు లో దాగిన నీ మాట నడుగు
రాగం కట్టి నీకొక అనురాగాన్ని కలబోసి ఇస్తుంది

స్నేహమంటే నా కళ్ళ వెనుక దాగిన కన్నీటి చెలమనడుగు
వలపు తలపుల మనం ఈదులాడిన క్షణాన్ని
వర్ణించలేని వర్ణాలతో కలిపి ఇంద్ర ధనుస్సు ను చేసి
నీ ముంగిట ముత్యాల ముగ్గుల రంగులను అద్ది వివరిస్తుంది..

-- భావన
*************************

తీరం దాటిన కెరటం
తిరిగి చూసేనా నేస్తం కోసం
గుండెలు బండల్ని కొట్టుకుంటున్నా
ముందుకేగా దాని పయనం.

వరి కంకుల వయ్యారాల్ని
మాగాణి భూముల బంగారాన్నీ
తలచి తలచి అలసిపోడం కన్న
ఇలకు దిగి మనసును
సమాధాన పరచుకోలేమా...

ఙ్ఞాపకాలు, స్వగతాలు,
చిరునవ్వులు, అనుభూతులు
ఇవేకదా మన చెలిమికి సంక్రాంతి శోభల
వేల వేల మాణిక్యాలు..

-- శ్రీలలిత గారు

*********************************
అరుదుగా అభిప్రాయం తెలిపే మరొకరి మాటలివి.

"సరళంగా, అందంగా చాలా చాలా బావుందీ కవిత.. సంక్రాంతి మీద ఇంత చక్కని కవిత చదివి చాన్నాళ్ళైంది.. మామూలుగా ఏదైనా సందర్భాన్నో లేక ఉత్సవాన్నో వర్ణించేప్పుడు కాస్త క్లిష్టమైన భాష ఉపయోగిస్తారు.. కానీ మీరు అతి సులువైన మాటలలో బోల్డంత అనుభూతిని కలిగించారు.. ముఖ్యంగా మన పల్లెలను కళ్ళముందు ఉంచారు! ఇలాంటివి మీరు మరెన్నో రాయాలని కోరుకుంటున్నాను :-)"

ధనుర్మాసపు లోగిలి

కనులెదుటా, మది లోపలా కదిలే బొమ్మల కొలువు ...

ఇప్పుడు:

రెమ్మలకొనగోళ్ళ
మంచు గోరింట పెట్టుకున్న మొక్క,
వసంతాన
చివురెరుపులు
చూపుతానంటుంది.


యే పొద్దూ మెరిసేటి కెంపుపూస
దోబూచులాడుతుంటే,

ముణగదీసిన గువ్వ
రెక్కరాపిడిలో చలికాచుకుంటుంది.

తెల్లార్లూ కురిసిన వాన
యేమీ తెలియనట్లు మిన్నకుంటే,

భారమైన వళ్ళు కదిపి
వుండుండి వీస్తున్నదీ చలిగాలి.

నన్నూ చుట్టుముట్టాలని
చూసిందేమో,

కిటికీ అద్దానికి
మైనపుముద్దల్లే పోతపోసుకుంది.

కుచ్చుల పావడాలో
బొచ్చుకుక్క పిల్ల నన్నెక్కిరించి,

వీధికడ్డం పడి కుందేలు జతపట్టి
ఒప్పులకుప్పలాడుతుంది.

కనులెదుట మారని
చిత్రమిది
ఈ
హేమంతపు ఉదయాల్లో,
మనసుకి మాత్రం చెప్పరాని పరవశం
యేవంక చూసినా.


ఒకప్పుడు:

తాతయ్య ప్రక్కన వెచ్చగా తొంగున్న పసిదనం
అమ్మమ్మ చెంగులాగి ఆటాడించిన ఆకతాయితనం
సంకురాత్రి ముగ్గులకి గొబ్బిళ్ళ దొంగతనం
భోగిమంటలకి చెక్కాముక్కా పోగేయటం
పాలతాలికలకి అక్కా చెల్లి సంవాదం
తంపటేసిన తేగలకి అన్నదమ్ముల ఆరాటం
వచ్చిపోతున్నా మళ్ళీ అలకపాన్పెక్కే అల్లుళ్ళ అట్టహాసం
అరిశలపిండి వేగేదాకా ఆగలేని అమాయకత్వం
గుమ్మడి పాదుల్లో కోడిపిల్లలతో పారాడటం
ముక్కోటి తిరణాళ్ళలో గోళీసోడా దొమ్ములాటలు
రాములోరి గుడికి శివాలయం పూజారి ఆగమనం
ఆదమరిచి నిదరోనీయని చలిబారిబడ్డ వొళ్ళ కోలాటం
అన్నీ వతనుగా ఏటేటా ముంగిళ్ళకి తెచ్చే మా సంక్రాంతి
అమ్మో, ఎంత తీపి గురుతులో ఈ ధనుర్మాసం వేకువలు!

స్పందనా? బంధమా?

ఏ సడీ ఆగని రేయిలో అలజడీ ఆగని మదికి
అమ్మ జోకొడితే ఇలాగే వుంటుందనిపిస్తూ
చిరుసవ్వడితో లాలిస్తున్న హృదయం

హృదిలో మెదులుతున్న ప్రతి భావనకీ
జలదరింపుగా, గగుర్పాటుగా, ఉలికిపాటుగా
ప్రతిస్పందనతో ఊపేస్తున్న శరీరం

అనుభూతి, అనుభవం పడుగు పేకలుగా
సన్ననేతతో గతపు వస్త్రాన్నల్లుకుని
తన కట్టుతీరులో ఎవరినాకట్టుకోవాలనో మానసం

బొట్టుకొక రెప్పపాటు కాలాన్ని,
చుట్టుకున్న పాశాన్ని త్రుంచుకుంటూ
అలవికాని పనుల అలిసిన నయనం

పెదవి కదపకనే రాగాలు పాడినట్లు,
పాదం కదిలి పయనం ఆగినట్లు
నేనెన్నడూ చూడని కలవరం

నీకూ, నాకూ నడుమ యెన్నిమార్లు,
అంగప్రదక్షిణ చేసిందీ అక్షరం?

నాకొరకు నీవున్నంత వరకు ఆగదీ చలనం